Με γρήγορους ρυθμούς προχωράει η ένωση Ρωσίας – Λευκορωσίας και η δημιουργία ενιαίου κράτους, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές. Το σχέδιο αυτό, που επί δύο και πλέον χρόνια εξετάζεται από εμπειρογνώμονες των δυο χωρών, φαίνεται ότι ολοκληρώνεται, και θα τεθεί στην κρίση του προέδρου Πούτιν και του προέδρου Λουκασένκο της Λευκορωσίας, στις 15 Νοεμβρίου. Το τελευταίο επιβεβαιώθηκε από τον πρόεδρο της Δούμας, Μπορίς Γκριζλόφ, και τον γραμματέα για την ένωση των δύο κρατών, Πάβελ Μποροντίν. Με κοινές τους μάλιστα δηλώσεις τόνισαν πως «αν το σχετικό σχέδιο γίνει αποδεκτό στη παρουσίαση της 15ης Νοεμβρίου από το Ανώτατο Συμβούλιο της Ενωσης και τους ηγέτες των δυο χωρών, τότε θα έχει καμφθεί και το τελευταίο εμπόδιο πριν από την προσφυγή Ρώσων και Λευκορώσων σε δημοψήφισμα».
Εκλογές το 2006;
Το σχέδιο της συνταγματικής πράξης προβλέπει τη δημιουργία κοινής κυβέρνησης και ενιαίου Κοινοβουλίου, στο οποίο θα μετέχουν 75 βουλευτές από τη Ρωσία και 28 από τη Λευκορωσία. Αποκαλύπτοντας μια πολύ σημαντική παράγραφο του σχεδίου, ο κ. Πάβελ Μποροντίν, τόνισε πως οι πρώτες εκλογές για το Κοινοβούλιο του ενιαίου κράτους μπορεί κάλλιστα να διεξαχθούν μέσα στην προσεχή χρονιά. Επισήμανε ακόμα ότι ο ίδιος επιμένει στη θεσμοθέτηση της θέσης του προέδρου και του αντιπροέδρου της Ενωσης με θητεία διαρκείας επτά ετών αντί των τεσσάρων που προβλέπει το ρωσικό Σύνταγμα και των έξι του λευκορωσικού. H τελευταία αυτή αναφορά, όπως ήταν φυσικό, έδωσε τροφή για τα γνωστά πλέον σενάρια που μιλούν για μια τρίτη θητεία του Βλαντιμίρ Πούτιν στο Κρεμλίνο.
Με τα σημερινά δεδομένα και τις επανειλημμένες διαβεβαιώσεις του ιδίου πως τιμά και σέβεται το ρωσικό Σύνταγμα, κάτι τέτοιο φαίνεται να μην επαληθεύεται. Πέραν του σεβασμού στο Σύνταγμα, ένας άλλος, άγνωστος παράγοντας, εξαιτίας του οποίου ο Ρώσος πρόεδρος δεν βλέπει με καλό μάτι το ενδεχόμενο μιας τρίτης θητείας στο Κρεμλίνο, είναι η βιολογική κούραση. Δεν είναι λίγοι οι συνεργάτες του προέδρου που ισχυρίζονται ότι λόγω υπερβολικού φόρτου εργασίας, που δεν τον αφήνει κυριολεκτικά ούτε μια ημέρα χωρίς δουλειά, ο Ρώσος πρόεδρος έχει κουραστεί. Στην περίπτωση, όμως, που του γίνει η τιμή από τους πολίτες Ρωσίας και Λευκορωσίας να τού αναθέσουν τις τύχες τους, τι θα πράξει όμως ο Βλαντιμίρ Πούτιν; Θα συνεχίσει να έχει την ίδια γνώμη όσο δεν βλέπει στον ορίζοντα κάποιο διάδοχο που να τολμάει να δείξει ευθέως τις προθέσεις του; Πώς θα αντιδράσει αν δει ένα από τα όνειρά του, δύο χώρες της KAK να επανενώνονται, κάτι που μπορεί να ανοίξει την όρεξη και σε άλλες ενδιαφερόμενες χώρες (π.χ. Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν);
Ολα αυτά είναι σίγουρο πως θα τον κάνουν μέχρι το 2008 να σκεφτεί και να επανεξετάσει πολλές φορές τα δεδομένα. O Αλεξάντερ Λουκασένκο, από τη δική του μεριά, βλέπει την επιστροφή της χώρας του στην αγκαλιά της Ρωσίας ως ασπίδα σε πιθανή επανάσταση στο εσωτερικό της, ανάλογου ύφους με αυτές του Κιργιζιστάν, της Ουκρανίας και της Γεωργίας. Ενθερμος υποστηρικτής αυτού του σεναρίου είναι η Ουάσιγκτον· με παλαιότερες μάλιστα δηλώσεις της, η κ. Κοντολίζα Ράις είχε καλέσει τους Λευκορώσους να μιμηθούν τις πράξεις των άλλων χωρών και να ζήσουν δημοκρατικά. Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί ότι οι δεσμοί μεταξύ Ρωσίας και Λευκορωσίας έχουν αποδειχθεί διαχρονικά ανθεκτικότατοι.
