Στη δίνη της αέναης και ανελέητης πάλης για την αναδιανομή της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας στη Ρωσία βρέθηκε απροσδόκητα η χώρα μας με έμμεσο τρόπο, λόγω της σύλληψης του καταζητούμενου από τη Μόσχα Ρωσοεβραίου «ολιγάρχη» Βλαντιμίρ Γκουζίνσκι στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος».
Οι αφόρητες πιέσεις της κυβέρνησης των ΗΠΑ, του αμερικανοεβραϊκού λόμπι, των εβραϊκών ενώσεων της Ευρώπης και της κυβέρνησης του Ισραήλ, καθιστούν αδύνατο για την κυβέρνηση να εκδώσει τον Γκουζίνσκι στη Μόσχα, όπως θα όφειλε βάσει της υφιστάμενης ελληνορωσικής σχετικής συμφωνίας.
Από την άλλη πλευρά, η ρωσική κυβέρνηση δεν έχει κανέναν ιδιαίτερο λόγο να απαιτήσει πιεστικά την έκδοσή του. O Πούτιν έχει εξουδετερώσει οικονομικά και πολιτικά τον Γκουζίνσκι ήδη από το 2000-2001 και τον έχει αφήσει, μαζί με τον κάποτε ακόμη ισχυρότερο Μπορίς Μπερεζόφσκι, να φύγουν «ξεδοντιασμένοι» στο εξωτερικό.
Θα ήταν πολιτικά ανόητο, επομένως, για την κυβέρνηση Σημίτη να συγκρουστεί με τις ΗΠΑ για ένα τέτοιο θέμα – τη στιγμή που δεν το κάνει για άλλα, πολύ πιο ζωτικής σημασίας για την Ελλάδα ζητήματα. Δεν πρόκειται, εξάλλου, να ικανοποιήσει ούτε καν τους Ρώσους, καθώς αυτήν τη στιγμή ο Πούτιν έχει άλλους στόχους: Την απόκτηση του ελέγχου του ρωσικού πετρελαίου από έμπιστους ανθρώπους του, ειδικά τώρα, μετά την κατάκτηση του Ιράκ από τους Αμερικανούς και τον κίνδυνο δημιουργίας «αμερικανικού» άξονα Ιράκ – Ισραήλ στη Μέση Ανατολή.
Ο έλεγχος του πετρελαίου
Για να το κάνει αυτό ο Πούτιν πρέπει να εξοντώσει πολιτικοοικονομικά τον «ολιγάρχη» Μιχαήλ Χοντορκόφσκι, ιδιοκτήτη της πετρελαϊκής εταιρείας Γιούκος και πλουσιότερο άνθρωπο της Ρωσίας σήμερα και τον Ρομάν Αμπράμοβιτς, ιδιοκτήτη της πετρελαϊκής εταιρείας Σιμπνέφτ και δεύτερο πλουσιότερο άνθρωπο της χώρας, αν και μόλις 37 χρόνων (άλλωστε και ο Χοντορκόφσκι δεν είναι παρά 40 ετών), ο οποίος έχει εκδηλώσει την πρόθεση να πουλήσει τη Σιμπνέφτ στη Γιούκος. Ενας άλλος «πετρελαϊκός» αντίπαλος του Πούτιν, ο 46χρονος Πλατόν Λεμπέντεφ, δεξί χέρι του Χοντορκόφσκι και έβδομος πλουσιότερος της Ρωσίας, βρίσκεται ήδη από τις 2 Ιουλίου στη φυλακή.
Ο Χοντορκόφσκι και ο Αμπράμοβιτς, λοιπόν, αποτελούν τους άμεσους στόχους του Πούτιν αυτήν τη στιγμή.
Καθώς μάλιστα τόσο οι Χοντορκόφσκι και Αμπράμοβιτς (όσο και ο Γκουζίνσκι φυσικά) είναι Εβραίοι στην καταγωγή, το ζήτημα αποκτά και μιαν άλλη διάσταση, την οποία επισημαίνει στην «Ιζβέστια» ο σχολιαστής Αλεξάντρ Αρχανγκέλσκι: «Θα μπορούσε να διαβάσει κανείς ανάμεσα στις γραμμές των δηλώσεων των αξιωματούχων: «Δεν αφήνουν στους Ρώσους πλήρη ελευθερία κινήσεων στον πετρελαϊκό τομέα. Θα έπρεπε να έχουμε παντού τη Ρουσνέφτ (σ.σ. λογοπαίγνιο με τις λέξεις Ρωσικό Πετρέλαιο στα ρωσικά) και αντί γι’ αυτό έχουμε τη Γιουντισπετρόλεουμ! (σ.σ. Εβραϊκό Πετρέλαιο στα γερμανικά)», γράφει, αποδίδοντας κάποια πλευρά του κρατούντος κλίματος.
Παράλληλα, στόχο του Πούτιν αποτελούν δύο ακόμη «ολιγάρχες» στον τομέα των πρώτων υλών – ο 42χρονος Βλαντιμίρ Ποτάνιν που ελέγχει το νικέλιο και ο 35χρονος Αλιέκ Ντεριπάσκα, ο οποίος ελέγχει το αλουμίνιο. Είναι ο πέμπτος και ο έκτος πλουσιότερος άνθρωπος της Ρωσίας.
Ο Ποτάνιν, μάλιστα, σε μια απεγνωσμένη κίνηση να γλιτώσει που επισημάνθηκε από όλο τον διεθνή Τύπο, τον Ιούλιο έκανε δημόσια δήλωση… «μεταμέλειας για τα όργια του παρελθόντος» και έδωσε όρκο υποταγής στο κόμμα που υποστηρίζει τον Πούτιν!
Αναδιανομή
Το θέμα του πετρελαίου και των πρώτων υλών της Ρωσίας δεν οφείλεται φυσικά ούτε σε κάποια αντιπλουτοκρατική ούτε σε κάποια αντισημιτική διάθεση του Πούτιν. Δεν υποδηλώνει επίσης κάποια προτίμηση του Ρώσου προέδρου προς τον κρατικό τομέα – πολύ λιγότερο «κρυπτοκομμουνιστική» διάθεση. O Πούτιν είναι 100% με τον καπιταλισμό και το ίδιο διάστημα που καταδιώκει τους «ολιγάρχες» προωθεί παράλληλα μεταρρυθμίσεις ακραία νεοφιλελεύθερου χαρακτήρα, που σε οποιαδήποτε χώρα της Ευρώπης θα προκαλούσαν εκρηκτικές κοινωνικές αντιδράσεις.
Στη Ρωσία, όμως, υπάρχει ένα κολοσσιαίο πρόβλημα. Κατά την περίοδο Γέλτσιν, του περάσματος από τον «υπαρκτό σοσιαλισμό» στον καπιταλισμό, αναπότρεπτα ίσως έγινε μια απερίγραπτων διαστάσεων λεηλασία του δημόσιου πλούτου, με πλήρη συνενοχή της πολιτικής εξουσίας, προκειμένου να γίνει η αναγκαία «πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίου».
Το κακό είναι πως οι αμύθητες περιουσίες δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων που συσσώρευσε μια χούφτα «ολιγαρχών» όπως αποκλήθηκαν, με εντελώς παράνομους τρόπους, καλλιέργησε μια παρασιτική νοοτροπία στους κύκλους αυτούς. Αντί να επενδύσουν στη χώρα τα πλούτη που απέκτησαν, τα έβγαλαν σε δυτικές τράπεζες, με αποτέλεσμα να υπολογίζεται ότι είναι δεκαπλάσιες οι καταθέσεις των Ρώσων «ολιγαρχών» στη Δύση από όση είναι όλη η οικονομική διεθνής βοήθεια που χορηγήθηκε στη Ρωσία!
Υπ’ αυτούς τους όρους, όπως είναι αυτονόητο, δεν είναι δυνατόν να αναπτυχθεί βιώσιμος ρωσικός καπιταλισμός. Αυτό που θέλει να κάνει ο Πούτιν, λοιπόν, είναι να αποσπάσει με αυθαίρετο τρόπο πάση θυσία τον πλούτο αυτής της γελτσινικής γενιάς πλουτοκρατών και να τον αναδιανείμει σε επιχειρηματίες δικούς του πολιτικούς φίλους, που υποτίθεται πως θα τον επενδύσουν μέσα στη χώρα. Θέλει να φτιάξει «νέα τζάκια», δηλαδή, κατά την αλήστου μνήμης ορολογία του Ανδρέα Παπανδρέου.
