ΓΝΩΡΙΣΑ τον Στέλιο Καζαντζίδη λίγο μετά τα μισά της δεκαετίας του ’90. Ηταν μια περίοδος εύφορη για μένα καθώς είχα καταφέρει να βάζω τις βάσεις ώστε το μεράκι μου για την έρευνα και μελέτη του τραγουδιού να μετουσιώνεται σε δημοσιευμένη εργασία. Αρχικά σε εφημερίδες τοπικού χαρακτήρα και περιοδικά πλατιάς κυκλοφορίας καθώς και σε βιβλία που γρήγορα απέσπασαν ικανοποιητικές κριτικές και πωλήσεις.
Αντάμωσα έναν άνθρωπο καλοσμιλεμένο και ταπεινό. Με λεπτούς τρόπους, έμφυτη καλλιέργεια και ευρυμάθεια, «ξένο» από τη δόξα και τα παράσημα που του απέδιδαν.
Σε όλα τα παραπάνω ο Καζαντζίδης, μεταξύ άλλων, έδωσε γενναιόδωρο «παρών». Αντάμωσα έναν άνθρωπο καλοσμιλεμένο και ταπεινό. Με λεπτούς τρόπους, έμφυτη καλλιέργεια και ευρυμάθεια, «ξένο» από τη δόξα και τα παράσημα που του απέδιδαν. Βαθιά λαϊκό και ανθρώπινο μέσα στο μεγαλείο του. Χαραγμένο από τη ζωή, με δίχτυα μελαγχολίας να τον κυκλώνουν αλλά και μαζί ανδρειωμένο και επίμονο. Εκεί που έλεγες πως έχει υποταχθεί, αποτραβηχθεί, εκεί σήκωνε πάλι το περήφανο μπαϊράκι του. Στις αποφασισμένα μαχητικές στιγμές του μου έλεγε: «Εγώ είμαι νταμάρι ποντιακό, δεν θα με κάνουν να τα παρατήσω έτσι εύκολα». Μακάρι σε αυτό το βίντεο να συναντήσετε στιγμές απ’ το μεγαλείο του.
Βίντεο: Urbi Productions
Παρουσίαση: Κώστας Μπαλαχούτης
Δημοσιογραφική παραγωγή: Ελένη Τζαννάτου
Αρχισυνταξία: Ιωάννα Μπρατσιάκου
