Η ήττα φέρνει γκρίνια, λένε. Τι γίνεται όμως με τη νίκη; Ο ακροδεξιός Ιταλός πολιτικός Γκαλεάτσο Τσιάνο, γνωστός σε πολλούς και ως γαμπρός του Μουσολίνι, έλεγε ότι «η νίκη έχει εκατό πατέρες, ενώ η ήττα είναι ορφανή». Τι κάνουν αυτοί οι «εκατό πατέρες» μετά τη νίκη τους; Ενώνονται και το γιορτάζουν ή καταλήγουν να ερίζουν, παρά τις επιτυχίες. Πολλοί πολιτικοί απόγονοι (υπό την ευρεία έννοια) του Μουσολίνι σημείωσαν εκλογικές νίκες τα τελευταία χρόνια στην Ιταλία και ευρύτερα στη Γηραιά Ηπειρο, βλέποντας τους βουλευτές τους να πολλαπλασιάζονται και τα ποσοστά τους να ανεβαίνουν. Ωστόσο, αν και δημοσκοπικά ανεβασμένη, η ευρωπαϊκή εθνικολαϊκιστική Δεξιά πλέον βρίθει «εμφυλίων», οι οποίοι μάλιστα, όπως φαίνεται, εντείνονται.
Σε επίπεδο Ευρωκοινοβουλίου, το εν λόγω μπλοκ είναι ήδη πολυδιασπασμένο. Υπάρχουν οι «Πατριώτες για την Ευρώπη», οι «Ευρωπαίοι Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές», η «Ευρώπη των Κυρίαρχων Εθνών», οι μη εγγεγραμμένοι (NI) καθώς και η δεξιά πτέρυγα του ΕΛΚ. Είναι ενδεικτικό, δε, ότι τα μεγαλύτερα ακροδεξιά ή εθνικολαϊκιστικά κόμματα της Ευρώπης ανήκουν πια σε διαφορετικές ευρωομάδες: η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) στη «Ευρώπη των Κυρίαρχων Εθνών», τα Αδέλφια της Ιταλίας (FdI) στους «Ευρωπαίους Συντηρητικούς και Μεταρρυθμιστές», η γαλλική Εθνική Συσπείρωση (RN) στους «Πατριώτες για την Ευρώπη». Τι γίνεται, όμως, σε εθνικό επίπεδο;
Reform εναντίον Restore
Η περίπτωση της Βρετανίας παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς εκεί υπάρχουν πια δύο κόμματα με παρόμοια ονόματα που κοντράρονται μεταξύ τους στο (ακρο)δεξιό άκρο του πολιτικού φάσματος: το γνωστό Reform UK του Νάιτζελ Φάρατζ, που πήγε πολύ καλά στις τοπικές εκλογές της 7ης Μαΐου, και το μέχρι πρότινος άγνωστο, αλλά αναδυόμενο, Restore Britain του πολυεκατομμυριούχου Ρούπερτ Λόου, το οποίο αποτελεί διάσπαση του Reform. Ο 68χρονος Λόου εξελέγη βουλευτής με το Reform το 2024. Κατά τους πρώτους μήνες της θητείας του, όμως, ήρθε σε ανοιχτή ρήξη με τον Φάρατζ και τον (καταγόμενο από τη Σρι Λάνκα) τότε πρόεδρο της παράταξης, Ζία Γιουσούφ.
Τον Μάρτιο του 2025 αποχώρησε/εκδιώχθηκε από το Reform και τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς ίδρυσε τη δική του παράταξη με το όνομα Restore Britain. Πλέον, εν έτει 2026, ο Λόου επιτίθεται στον Φάρατζ από τα (ακρο)δεξιά, αποκηρύσσοντάς τον ως «ανεπαρκώς σκληρό» σε θέματα όπως το μεταναστευτικό και υπερβολικά «ήπιο» ή «δεκτικό» απέναντι σε αλλοεθνείς και αλλοθρήσκους (μη χριστιανούς).
Ακόμη και σε επίπεδο Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, το εν λόγω μπλοκ είναι ήδη διασπασμένο σε αντίπαλες ομάδες.
Η πρώτη αντίδραση πολλών στη Βρετανία ήταν να αγνοήσουν ή να υποβαθμίσουν το Restore ως «γραφικό» και «περαστικό». Το πράγμα σοβάρεψε, ωστόσο, όταν ο πολυδισεκατομμυριούχος Ελον Μασκ βγήκε και στήριξε ανοιχτά την εν λόγω παράταξη, η οποία έχει αρχίσει πια να κάνει ολοένα μεγαλύτερο θόρυβο στα social media. «Μόνο το Restore Britain μπορεί να σώσει τη Βρετανία», έγραψε ο Μασκ. «Ο Ελον Μασκ αποφάσισε να διασπάσει τη βρετανική Δεξιά, υποστηρίζοντας ένα κόμμα που αποτελείται από έναν άνθρωπο», δήλωσε εμφανώς ενοχλημένος ο Φάρατζ στην Telegraph.
Ρήγματα, προς το παρόν ελεγχόμενα, άνοιξαν όμως το τελευταίο διάστημα και στους κόλπους άλλων εθνικολαϊκιστικών κομμάτων σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Στη Γερμανία, επί παραδείγματι, πολιτικοί της AfD βρέθηκαν να διαφωνούν μεταξύ τους ή ακόμη και να συγκρούονται για θέματα σχετικά με το ΝΑΤΟ και τη Ρωσία, τον Τραμπ και τον Πούτιν, τους πολέμους σε Ιράν και Ουκρανία, τους διορισμούς ημετέρων σε κομματικά/βουλευτικά/υπουργικά γραφεία, τον Αυστριακό ακροδεξιό Μάρτιν Ζέλνερ και την επαναφορά της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας. Για παράδειγμα, ο (επικεφαλής της AfD στη Θουριγγία) Μπιορν Χέκε φέρεται να ενοχλήθηκε όταν έμαθε ότι ο Ούλριχ Ζίγκμουντ (επικεφαλής υποψήφιος της AfD σε Σαξονία-Ανχαλτ) προσέλαβε τον πατέρα του στην Μπούντεσταγκ με μισθό σχεδόν 100.000 ευρώ ετησίως. Σε μια άλλη περίπτωση, ο (γεννημένος στη Ρουμανία) βουλευτής Μάρκους Φρόνμαϊερ παρουσιάστηκε να χαιρετίζει την επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν, την οποία όμως επέκρινε ο συμπρόεδρος της Εναλλακτικής για τη Γερμανία Τίνο Χρουπάλα. Ο (Ανατολικογερμανός) Χρουπάλα είχε πάντως στο πρόσφατο παρελθόν διαφωνήσει και με την (Δυτικογερμανίδα) έτερη συμπρόεδρο Αλις Βάιντελ. Οταν αυτός υποβάθμισε τη ρωσική απειλή, εκείνη την υπερτόνισε.
Διαφωνίες
Αναλόγου περιεχομένου διαφωνίες μαίνονται παράλληλα και στις τάξεις της γαλλικής Εθνικής Συσπείρωσης (RN), που φέρεται να είναι χωρισμένη σε δύο ομάδες: μία φιλορωσική υπό τον ευρωβουλευτή Τιερί Μαριανί και μία φιλοουκρανική/φιλοδυτική υπό τον ευρωβουλευτή Πιερ-Ρομέν Τιονέ. Ο πρόεδρος της παράταξης (και επίσης ευρωβουλευτής) Ζορντάν Μπαρντελά παρουσιάζεται να είναι πιο κοντά στη φιλοδυτική πτέρυγα. H πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας Μαρίν Λεπέν, ωστόσο, από την άλλη πλευρά, είναι γνωστή για τις φιλορωσικές καταβολές της.
«Εμφυλίους» είχαμε πρόσφατα και στην Ιταλία, όχι μόνο σε κυβερνητικό επίπεδο (βλ. ελεγχόμενες συγκρούσεις μεταξύ FdI, Λέγκας και Φόρτσα Ιτάλια), αλλά και σε κομματικό. Χαρακτηριστική η περίπτωση του ευρωβουλευτή Ρομπέρτο Βανάτσι, ο οποίος αποχώρησε από τη Λέγκα του Ματέο Σαλβίνι για να ιδρύσει το δικό του –δεξιότερο– κόμμα με το όνομα Futuro Nazionale.
