Η ελληνική αγορά εργασίας εισέρχεται σε μια νέα φάση έντονης αναντιστοιχίας δεξιοτήτων, με περισσότερους από 8 στους 10 επιχειρηματίες να δηλώνουν πως δυσκολεύονται ολοένα και περισσότερο να καλύψουν κρίσιμες θέσεις απασχόλησης. Στην κορυφή των ελλείψεων βρίσκονται οι ειδικότητες που συνδέονται με τη διοίκηση ανθρώπινου δυναμικού και τη βιομηχανική παραγωγή, ενώ ταυτόχρονα αυξάνεται ραγδαία η ζήτηση για δεξιότητες τεχνητής νοημοσύνης. Οι εργοδότες αναζητούν πλέον ένα σύνθετο μείγμα προσόντων: από τεχνικές και ψηφιακές γνώσεις μέχρι ισχυρές ανθρώπινες δεξιότητες, όπως επικοινωνία, συνεργασία και επαγγελματισμός.
Σε όλους τους κλάδους
Το πρόβλημα της έλλειψης ταλέντου διαπερνά οριζόντια όλους τους κλάδους της ελληνικής οικονομίας. Οι μεγαλύτερες πιέσεις καταγράφονται στις κατασκευές και στα ακίνητα, όπου η αυξημένη δραστηριότητα δημιουργεί έντονη ζήτηση για τεχνικά επαγγέλματα. Υψηλά ποσοστά εμφανίζονται επίσης στις κοινωφελείς υπηρεσίες και στους φυσικούς πόρους, καθώς και στη βιομηχανία, ενώ σημαντικές ελλείψεις παρατηρούνται και σε τομείς όπως το εμπόριο, τα logistics, ο τουρισμός και οι υπηρεσίες τεχνολογίας.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η ανάδειξη των HR δεξιοτήτων (ανθρώπινου δυναμικού) ως των πιο δυσεύρετων στην ελληνική αγορά. Η μετατόπιση αυτή υποδηλώνει τον μετασχηματισμό του ρόλου του ανθρώπινου δυναμικού, το οποίο καλείται πλέον να λειτουργεί στρατηγικά, αξιοποιώντας δεδομένα, ψηφιακά εργαλεία και πρακτικές διαχείρισης αλλαγής. Στο ίδιο επίπεδο δυσκολίας εντοπίζονται και οι δεξιότητες που σχετίζονται με τη βιομηχανία και την παραγωγή, γεγονός που συνδέεται με την ενίσχυση της μεταποίησης και των επενδύσεων σε υποδομές.
Αναλυτικά, σύμφωνα με τη Manpower, το 84% των εργοδοτών στην Ελλάδα δηλώνει δυσκολία στην εύρεση εργαζομένων με τις κατάλληλες δεξιότητες, ποσοστό αυξημένο κατά 2 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 2025. Το επίπεδο αυτό υπερβαίνει σημαντικά τον παγκόσμιο μέσο όρο, όπου το αντίστοιχο ποσοστό διαμορφώνεται στο 72% (έναντι 74% το προηγούμενο έτος), γεγονός που καταδεικνύει ότι η ελληνική αγορά παραμένει πιο πιεσμένη κατά 12 ποσοστιαίες μονάδες.
Οι μεγαλύτερες ελλείψεις εντοπίζονται στις δεξιότητες ανθρώπινου δυναμικού (21%, αυξημένες κατά 3 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 2025) και στις δεξιότητες βιομηχανίας και παραγωγής (21%), ενώ ακολουθούν οι δεξιότητες ανάπτυξης εφαρμογών τεχνητής νοημοσύνης (19%) και η ψηφιακή δεξιότητα στην τεχνητή νοημοσύνη (AI literacy) με 16%. Παράλληλα, οι εργοδότες δίνουν ιδιαίτερη έμφαση σε οριζόντιες δεξιότητες, όπως η επικοινωνία και η συνεργασία (45%), ο επαγγελματισμός και η εργασιακή ηθική (45%), καθώς και η κριτική σκέψη και επίλυση προβλημάτων (37%).
Η έλλειψη ταλέντου εμφανίζεται ως οριζόντιο φαινόμενο στο σύνολο της οικονομίας, με τα υψηλότερα ποσοστά να καταγράφονται στις κατασκευές και στα ακίνητα (93%), στις κοινωφελείς υπηρεσίες και στους φυσικούς πόρους (91%) και στη βιομηχανία (88%). Υψηλά επίπεδα δυσκολίας καταγράφονται επίσης στο εμπόριο και στα logistics (84%), στις επαγγελματικές, επιστημονικές και τεχνικές υπηρεσίες (83%), στον τουρισμό και στην εστίαση (82%), στην τεχνολογία και στις τηλεπικοινωνίες (81%), καθώς και στον δημόσιο τομέα, στην υγεία και στις κοινωνικές υπηρεσίες (80%). Ο κλάδος της πληροφορικής (tech & IT services) κινείται επίσης στο 80%, επιβεβαιώνοντας τη διαρκώς αυξανόμενη ζήτηση για ψηφιακές δεξιότητες.
Η εικόνα διαφοροποιείται ανάλογα με το μέγεθος των επιχειρήσεων, με τις μεσαίες εταιρείες (50-249 εργαζόμενοι) να καταγράφουν το υψηλότερο ποσοστό δυσκολίας, στο 91%. Ακολουθούν οι πολύ μικρές επιχειρήσεις με 88%, οι μεσαίες προς μεγάλες με 87% και 81%, αντιστοίχως, ενώ στις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις τα ποσοστά υποχωρούν σε 75% και 70%, γεγονός που αποδίδεται στη μεγαλύτερη οργανωτική ετοιμότητα και στους διαθέσιμους πόρους.
Επανακατάρτιση
Σε επίπεδο στρατηγικών αντιμετώπισης, το 23% των εργοδοτών επενδύει σε προγράμματα αναβάθμισης και επανακατάρτισης δεξιοτήτων (upskilling / reskilling), ποσοστό χαμηλότερο από το παγκόσμιο 27%. Παράλληλα, το 21% στρέφεται σε νέες δεξαμενές ταλέντων, ενώ το 20% επιλέγει αυξήσεις αποδοχών ως μέσο προσέλκυσης και διατήρησης προσωπικού. Επιπλέον, το 18% ενισχύει το ανθρώπινο δυναμικό μέσω ευέλικτων ή εποχικών μορφών απασχόλησης, το 17% υιοθετεί μεγαλύτερη ευελιξία στον χρόνο και στον τόπο εργασίας, το 13% αξιοποιεί εξωτερική ανάθεση υπηρεσιών (BPO), ενώ μόλις το 8% χρησιμοποιεί την τεχνητή νοημοσύνη για τη μείωση των αναγκών σε ανθρώπινο δυναμικό. Αξιοσημείωτο είναι ότι το 12% των εργοδοτών δηλώνει ότι δεν λαμβάνει καμία δράση.
