Ένα ιδιοφυώς χορταστικό φαγητό, που συνδυάζει δύο άμυλα. Διαδόθηκε στο φτωχικό βασίλειο της Νεάπολης κατά τον 17ο αιώνα και είναι αξιοσημείωτο ότι παραδοσιακά οι ντόπιοι χρησιμοποιούν ανάμεικτα ζυμαρικά, που πωλούνται στην Ιταλία με την ονομασία «pasta mista» (στη ναπολιτάνικη διάλεκτο ως «mesca francesca») μέσα στην ίδια συσκευασία, η οποία περιέχει διάφορα σχήματα, όπως σπασμένα σπαγκέτι, καζαρέτσε, τορτιλιόνι, τσίτι, φουζίλι, κ.ά. Αυτό στο παρελθόν αποτελούσε ένα είδος ανακύκλωσης των ζυμαρικών που είχαν περισσέψει στο ντουλάπι. Η πατάτα είναι αυτή που δημιουργεί το χύλωμα, γι’ αυτό και μαγειρεύεται αρκετά, ώσπου να μισολιώσει και να δημιουργηθεί μια καλά δεμένη σάλτσα ή, όπως λένε οι Ναπολιτάνοι, «apt» – σε κάποιες τρατορίες, για να αποδείξουν ότι το φαγητό είναι καλοφτιαγμένο, αναποδογυρίζουν το πιάτο και, αν δεν πέσουν τα ζυμαρικά στο πάτωμα, τότε είναι σωστά φτιαγμένα. Κάποιοι μάγειρες, όπως η κ. Enza Ciotola, αφού ετοιμάσουν το φαγητό, το γκρατινάρουν στον φούρνο, καλυμμένο με μπόλικη τριμμένη παρμεζάνα.
