ΠΤΥΧΕΣ

Μία από τις παλιές αθηναϊκές γειτονιές, γύρω από τον Αγιο Παύλο, κάτω από τη Λιοσίων και προς τον Σταθμό Λαρίσης, έχει τόση ατμόσφαιρα που προκαλεί αναρίθμητες σκέψεις για το μέλλον της.

Ενα όμορφο γωνιακό σπίτι στη Νίκαια. Το έβλεπα από την απέναντι γωνία, δυο βήματα από τον σταθμό μετρό κοντά στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου…

Το διώροφο σπίτι, πάνω από την Πατησίων στο ύψος της Κολιάτσου, ήταν από μόνο του μια μικρογραφία της αστικής Αθήνας του 1930.

Ενα σπίτι που μοιάζει εγκαταλελειμμένο, χτισμένο με πέτρες και πλίνθους μέσα σε ένα μεγάλο γωνιακό οικόπεδο δίπλα στον Κηφισό.

Η μισάνοιχτη εξώθυρα στην οδό Δημητρακοπούλου έχασκε και αποκάλυπτε τον προθάλαμο αυτού του μεγάλου τριώροφου σπιτιού. Είναι ένα σπίτι σε μια γωνία μεγάλης προβολής, γι’ αυτό και πολλοί το γνωρίζουν εξ όψεως και άλλοι τόσοι το έχουν φωτογραφίσει. Βρισκόμαστε στο Κουκάκι προς Γαργαρέττα όπως έλεγαν παλιά, και στην ευθεία μας είναι το Μουσείο της Ακρόπολης. Δεξιά, κάτω, η Συγγρού.

Αυτή η φωτογραφία από ένα καφενείο στο τέρμα της οδού Πανεπιστημίου, μάλλον λίγο πριν από την Αιόλου, μας μεταφέρει 87 χρόνια πίσω.

Μια φωτογραφία του 1959, μπροστά στη Βουλή. Το κτίριο της Βουλής δεν φαίνεται, αλλά το φανταζόμαστε στα δεξιά μας.

Η διασπορά των προτομών και των ηρώων, των αναμνηστικών στηλών και των ανδριάντων, είναι ένας τρόπος να μιλήσεις για την πόλη.

Πάνω από το Γαλλικό Ινστιτούτο και τη Γερμανική Εκκλησία και το σχολείο του Πικιώνη, στα υψώματα της Νεάπολης, απλώνεται σκαρφαλωμένη μια Αθήνα που ζεσταίνει τις αισθήσεις.

Σε έναν μεγάλο περίπατο «επιστροφής» στην οδό Πατησίων, σε εκείνο το κομμάτι το λιγότερο δαφνοστολισμένο, από τη στάση Καλλιφρονά έως τον Αγιο Λουκά, κράτησα ως επιστέγασμα αυτήν την εικόνα που θα περιγράψω.

Στο παλιό εμπορικό κέντρο της Αθήνας, εκεί που βρίσκει κανείς το Αθηναϊκό Τρίγωνο, ανάμεσα στην Αιόλου και την Αθηνάς, αναμορφωμένο την περασμένη δεκαετία με πεζοδρόμους και καθαρισμούς προσόψεων, αναφύονται σκόρπιες οι ξεχασμένες εκδοχές περασμένης ζωής.

Είχα πάρει να ανεβαίνω την Εμμανουήλ Μπενάκη. Αριστερά είχα τον Λόφο, καταπράσινο, με δέντρα και χλωρά πράσινα χόρτα της αττικής γης. Δεξιά μου είχα τις πολυκατοικίες, ψηλές και πυκνές και γερασμένες με διαφυγές στα στενά της Νεάπολης.