ΠΤΥΧΕΣ

Στρίβοντας από την Πατησίων στην οδό Τήνου, σε εκείνο το μικρό κομμάτι του δρόμου που είναι στην κάτω πλευρά προς την 3ης Σεπτεμβρίου, υπάρχει αυτή η αστική πυκνότητα, απρόσμενης συμπαγούς παρουσίας.

Το εσωτερικό του, με κίονες και γύψινες διακοσμήσεις, έχει διασωθεί σε γυρίσματα κινηματογραφικών ταινιών και διατηρεί όλη εκείνη την πομπώδη νεομπαρόκ αισθητική που χαρακτήριζε δεκάδες αστικά μέγαρα ή απλώς αρχοντικά διώροφα σε όλη τη γύρω ακτίνα προς τη Μαυρομματαίων και τη Χέυδεν και προς την Ιουλιανού και τη Μετσόβου.

Καθώς παρατηρούσα τη γωνία Κοραή και Πανεπιστημίου, από μια ωραία ταράτσα της οδού Σίνα, έβλεπα το κτίριο του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους…

Ενα από τα ελάχιστα προπολεμικά κτίσματα που συμπληρώνουν το οικιστικό μέτωπο της πλατείας Βικτωρίας είναι και το τριώροφο αρχοντικό σπίτι στη γωνία με την Αριστοτέλους.

Στα 1978, εποχή πλέον παλαιά, η απόσυρση των πρότερων μορφών της Αθήνας είχε συντελεστεί με άλματα και κρότο. Υπήρχε ακόμη εν ζωή και σε μεγάλο ποσοστό σε ενεργή δράση η γενιά εκείνη των ζωγράφων που είχαν μεγαλώσει σε μια Ελλάδα όλως διόλου διαφορετική, με άλλες κλίμακες στο τοπίο και άλλη χρωματική αντανάκλαση στο επίπεδο του δρόμου.

Είναι τόσο πυκνή η στρωματογραφία της Αθήνας σε αυτές τις παλιές, αστικές γειτονιές που όπου και να σταθεί το βλέμμα θα συναντήσει οικείες όψεις, διαμερίσματα του 1960 με άλλοτε περιζήτητη θέα.

Σε μια γειτονιά παλιά, με βάθος ως την εποχή των σκόρπιων σπιτιών με μποστάνια, μπορεί να δει κανείς σήμερα την τελευταία φάση της πρότερης μορφής αυτής της συνοικίας.

Η Σόλωνος διασώζει μερικά μέτωπα μετά την Εμμανουήλ Μπενάκη, αλλά η γενική αίσθηση που σε τυλίγει είναι αυτή μιας αστικής φθοράς.

Σχεδόν κάθε προσφυγικός δήμος έχει και μια οδό Βρυούλων. Οι έχοντες καταγωγή από τα Βουρλά, οι Βουρλιώτες, αντιδρούν. Προτείνουν, εφόσον είναι πλέον δύσκολο να αντικατασταθεί μια ονομασία που έχει γίνει συνήθεια, να προστεθεί από κάτω η επεξήγηση: Οδός Βουρλών. Τα Βουρλά της Μικράς Ασίας.

Από την Αριστοτέλους προς την πλατεία Βικτωρίας και πέρα, το παλίμψηστο της πάλαι ποτέ αστικής Αθήνας αχνίζει κατά τόπους.

Περνώ συχνά έξω από το νεοκλασικό σπίτι της οδού Αλεξάνδρου Σούτσου 4. Είναι ένα διώροφο αρχοντόσπιτο του 1900.

Είχα σταθεί απέναντι στο ισόγειο σπιτάκι της οδού Μιχαήλ Βόδα και το παρατηρούσα. Είναι ένα από τα πολλά παρατημένα και ερειπωμένα της παλιάς γειτονιάς, γνωστό σε όσους περπατούν εκεί γύρω, ανάμεσα στις οδούς Θήρας και Αγρινίου, κάτω από την Αχαρνών.