ΠΤΥΧΕΣ

Το όνομα «Κεραμεικός» και μόνο αρκεί για να βυθιστεί κανείς σε μια ρομαντική καταβύθιση στην ιστορία των αθηναϊκών συνοικιών. Σε εκείνο το τρίγωνο που σχηματίζει η Κωνσταντινουπόλεως με την Ιερά Οδό, όσα σπίτια επιβιώνουν από την παλιά γειτονιά είναι εκεί για να απελευθερώνουν τους ατμούς μιας ατμόσφαιρας.

Πριν από 70 χρόνια, η οδός Πανεπιστημίου κοντά στα Χαυτεία είχε μια εντελώς διαφορετική όψη και ατμόσφαιρα. Μια παλιά φωτογραφία από την παρέλαση της 25ης Μαρτίου 1955 μας οδηγεί στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, σε μια περίοδο ανάταξης της Αθήνας και σε ένα κλίμα οικονομικής ανασυγκρότησης.

Στην οδό Σύρου 22, πάνω από την Επτανήσου, στην Κυψέλη, διασώζεται μια παλιά διπλοκατοικία.

Σε όλη την Αθήνα, δεν υπάρχει άλλο αστικό ξέφωτο σαν την πλατεία Αιγύπτου. Στη συμβολή της Πατησίων με την Αλεξάνδρας, αυτή η μεγάλη πλατεία, κόμβος και άξονας, φορτωμένη και κακοποιημένη, διατηρεί ωστόσο τη μεγαλοπρέπεια του παρελθόντος με έναν τρόπο που σε υποχρεώνει να την προσέξεις.

Βαθιά μέσα στην ενδοχώρα της συνοικίας του Γκύζη, καθώς συνεχίζουμε τον περίπατό μας από την περασμένη Κυριακή, νιώθουμε εκείνη την αύρα του χρόνου, του όχι και τόσο μακρινού, καθώς μας τυλίγει και επιβάλλει έναν τρόπο θέασης της πόλης.

Οι ιστορίες για τα μετόπισθεν της λεωφόρου Αλεξάνδρας ποικίλλουν ανάλογα με ποια πλευρά επιλέγει κανείς να ερευνήσει. Χαμηλά στη λεωφόρο, από το Πεδίον του Αρεως και πάνω, ανοίγουν δεξιά η ενδοχώρα του Μουσείου και πιο πάνω η Νεάπολη.

Ανεβαίνοντας την οδό Σπετσών στην Κυψέλη, καθώς συνεχίζουμε τον περίπατό μας από την περασμένη Κυριακή, έχουμε φτάσει στον αριθμό 96. Ως εκείνο το σημείο, έχουμε προσπεράσει πολλά σπίτια του Μεσοπολέμου (και κανένα παλαιότερο) όπως και πολλές, όπως είναι φυσικό, μεταπολεμικές πολυκατοικίες του συνήθους αθηναϊκού τύπου.

Υπάρχει μια διάχυτη εντύπωση πως η πάροδος του χρόνου ομορφαίνει τις πόλεις.

Η Ανθίμου Γαζή είναι ένας μικρός δρόμος με ιστορία. Εκτείνεται πίσω από την Παλιά Βουλή. Συνδέει την Κολοκοτρώνη με τη Χρήστου Λαδά και εκεί όλα είναι πυκνά σε αναφορές αθηναϊκών θεσμών, όπως θα μπορούσε να αποκαλέσει κανείς καθετί που συμβάλλει σε αυτό που λέμε «Αθήνα».

Οι κατηφοριές του Λυκαβηττού προς τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, στην απόληξη της Νεάπολης, στο τέρμα Ασκληπιού και Ιπποκράτους, ήταν τυλιγμένες σε μια πάχνη σιωπής και ηρεμίας την ώρα που τις περπατούσα.

Σε εκείνους τους μικρούς δρόμους, που λίγοι τους ξέρουν εκτός από τους περιοίκους, όπως είναι η οδός Σκαραμαγκά ή η οδός Αλμπέρ Καμύ, πλάι πλάι, σαν αδιέξοδα της Πατησίων, υπάρχει διάχυτη μια αίσθηση ότι η ζωή κυλάει πίσω από παράθυρα και μπαλκονόπορτες.

Στενό, στενοσόκακο είναι η οδός Μαυρικίου στη Νεάπολη, κάτω από τη Λασκάρεως. Εκτείνεται από την Ιπποκράτους έως τη Χαριλάου Τρικούπη και μέχρι τη δεκαετία του ’60 θα είχε πολλά μικρά σπίτια.