ΠΤΥΧΕΣ

Π​​ερπατώντας κατά μήκος της Σόλωνος και της Σκουφά, οι φωτισμένες είσοδοι των πολυκατοικιών, σε μια βραδινή περιδιάβαση, είναι σαν χρυσές φωλιές, σιωπηλές και ασάλευτες. 

Α​​ν ανεβεί κανείς λίγο πιο ψηλά από τη στάθμη των πρώτων ορόφων των κτιρίων, δεν είναι μόνο το φως που αλλάζει αλλά και ο ήχος. 

Σ​​την όχι και τόσο παλιά Αθήνα, ένα από τα χαρακτηριστικά της ήταν η συνύπαρξη μεγάλων και ταπεινών κτισμάτων. 

Η ​​μισάνοιχτη μπαλκονόπορτα είναι από μόνη της ένα σύμβολο της Αθήνας. Ακούγεται πεζό ή ίσως ηττοπαθές, μπορεί ακόμη να ακουστεί και ως μια επισήμανση χωρίς διάθεση μεγαλείου, κυκλωμένη από το χρώμα της κοινοτοπίας. 

​​Τα άσημα ερείπια της Αθήνας έχουν έναν κόσμο σιωπής που τα τυλίγει, αλλά αν προσπεράσει κανείς τον παγωμένο αέρα που εκλύεται από το εσωτερικό τους, θα τα δει με στοργή. 

Ε​​χει δεν έχει 15 κτίρια η οδός Καπλανών και μοιάζει ήσυχη καθώς είναι πεζόδρομος. 

Γ​​ια να φθάσεις στη Βικτώρια από την Πατησίων, το πιο απλό είναι να κατηφορίσεις την οδό Χέυδεν, αλλά σε μια παρόρμηση της στιγμής διάλεξα την οδό Γκυιλφόρδου.

​​Ισως να είχε να κάνει με το διαυγές φως, αλλά ο περίπατός μου στην παλιά εμπορική Αθήνα, που σήμερα φιλοξενεί τόσα καφέ και εστιατόρια, με γέμισε χαρά. 

Μ​​έσα στην ακινησία της, η πόλη αλλάζει γοργά. Και αθόρυβα. Οταν είδα ότι έκλεισε ένα από τα παλιά και οικεία βιβλιοδετεία της οδού Σόλωνος, σκέφτηκα ότι η επιγραφή και μόνο με την καλλιτεχνική, παλιομοδίτικη γραμματοσειρά αιμοδοτούσε ακόμη τη μυθολογία της πόλης.

Α​​πό την αρχή της «χρυσής» δεκαετίας του ’80 μέχρι και πριν από λίγα χρόνια, στο πεδίο του πολιτισμού, ο Πειραιάς δεν είχε πολλά να προσφέρει. Για τους ανήσυχους περί τέχνης Πειραιώτες, η Αθήνα ήταν μονόδρομος ως προορισμός.

Η ​​oδός Λυκούργου, ανάμεσα στην Αιόλου και την Αθηνάς, είναι από εκείνους τους κεντρικούς δρόμους, τους μικρούς και πυκνούς, που ζητούν να υψώσεις το βλέμμα. 

Κ​​άποιοι δρόμοι στην Αθήνα θα έπρεπε να προστατεύονται ως δρόμοι ειδικού κάλλους.