ΠΤΥΧΕΣ

Τ​​ο εκκλησάκι των Αγίων Ασωμάτων στο Θησείο είναι ένα κομψοτέχνημα και πρόσφατα αισθάνθηκα την παρόρμηση, καθώς ήμουν στην περιοχή, να μπω μέσα και να το περιεργαστώ. 

​Υπάρχουν ολόκληροι δρόμοι σε πολλές συνοικίες της Αθήνας που στις δεκαετίες που θα ακολουθήσουν, θα συγκινούν και θα περπατιούνται γιατί θα έχουν ατμόσφαιρα και ιστορικό βάθος.

Θ​​α πρέπει μία μέρα να αποτιμηθεί και να εκτιμηθεί η αστική ζωή που ήκμασε κάποτε ανάμεσα στο Πολυτεχνείο και στην πλατεία Αμερικής, ανάμεσα στη Μαυρομματαίων και στη Δροσοπούλου από την πάνω μεριά και στην Αριστοτέλους και στην Αχαρνών από την κάτω. 

Α​​ν δει κανείς από ψηλά το κομμάτι της παλιάς αστικής Αθήνας, ανάμεσα στον Σταθμό Λαρίσης και στις οδούς Καρόλου, Μάρνη και Λιοσίων, θα παρατηρήσει ένα σχήμα Μεγάλης Αρκτου. 

Ε​​ίχα προσπεράσει μερικές πολυκατοικίες 50-60 ετών, από την εποχή της αθηναϊκής άνοιξης, όταν το βλέμμα μου σκάλωσε στη μεσοπολεμική κατοικία που βρήκα στη γωνία Πρατίνου και Αλκιμάχου.

Ο​​δηγώντας βλέπω το παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού να έχει μετατραπεί σε καταυλισμό.

Ο​​ταν πέσει το φως της ημέρας, ο όγκος των πολυκατοικιών υποχωρεί και η «παράλληλη» πόλη έρχεται στιλπνή στο ημίφως της νύχτας. 

​​Στην οδό Σόλωνος είδα πριν από λίγες ημέρες ανάγλυφα μπροστά μου τον μοντέρνο ερειπιώνα της Αθήνας.

Υ​​στερα από 25 χρόνια επέστρεψα με διάθεση περιπατητή στην περιοχή πίσω από το Στάδιο, από την Αρχιμήδους και πέρα προς την πλατεία Βαρνάβα. 

Ε​​πέστρεφα από την οδό Μαιζώνος στη συνοικία του Αγίου Παύλου, που είναι όμορη με το Μεταξουργείο. 

Σ​​ε ένα δημοσιογραφικό σημείωμα του 1966 διαβάζω τη δυσφορία για τον χώρο γύρω από το βυζαντινό εκκλησάκι των Αγίων Θεοδώρων, στην κάτω πλευρά της Κλαυθμώνος.

Ο​​ταν αναφέρω σε παλιούς Κυψελιώτες, «χαμένους» εδώ και δεκαετίες σε προάστια, ότι περπάτησα στη Φωκίωνος Νέγρη, στην Πατησίων ή στη Δροσοπούλου, ζητούν να μάθουν τα «νέα».