ΠΤΥΧΕΣ

Οι όψεις της Αγίου Κωνσταντίνου –στις παλιές φωτογραφίες– από την Ομόνοια προς το Μεταξουργείο δείχνουν έναν ήσυχο δρόμο με ως επί το πλείστον διώροφα νεοκλασικά σπίτια, το Εθνικό Θέατρο, τον ναό του Αγίου Κωνσταντίνου και ολόγυρα στην ευρύτερη περιοχή μια πυκνή ακτίνα με μικρομάγαζα […]

Η οδός Βερανζέρου, μετά τη διασταύρωση με την οδό Μάρνη, συνεχίζει ως Βίκτωρος Ουγκώ, ένας δρόμος με ποιητικό όνομα που προχωράει βαθιά ώς το Μεταξουργείο και τις κοιλότητές του.

Το βλέμμα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, στην πλατεία που φέρει το όνομά του, στα Πατήσια, θυμίζει κάπως τη φωτογραφία του 1908. Αυτήν τη σπάνια λήψη είχε τραβήξει ο ζωγράφος Γεώργιος Χατζόπουλος (1859-1935) και την είχε δημοσιεύσει στο περιοδικό «Νέα Ζωή» της Αλεξάνδρειας.

Ενα μικρό σπίτι στο Θησείο, που συνάντησα περπατώντας στην οδό Ερυσίχθονος, έμοιαζε να έχει τη δύναμη να συμπυκνώσει την ιστορία χιλιάδων ακόμη μικρών σπιτιών της Αθήνας που χάθηκαν για πάντα… Είναι ένα μονώροφο σπίτι στον αριθμό 7 της Ερυσίχθονος, ανάμεσα στην Επταχάλκου και στην Πουλοπούλου.

Eνα σπίτι σε έναν δρόμο του σύγχρονου Βύρωνα στέκει μονάχο σαν αποκύημα της φαντασίας. Είναι όμως γερό και από κάθε άποψη ενδιαφέρον, ωραίο μέσα στη σιωπή του, με έναν αέρα μιας άλλης εποχής.

Απ’ άκρη σ’ άκρη η οδός Ιπποκράτους είναι από μόνη της ένα μνημείο αστικής κατοίκησης. Εχοντας απολέσει τα περισσότερα κατάλοιπα του 19ου αιώνα στα κοντινά προς την οδό Σόλωνος και Ακαδημίας οικοδομικά τετράγωνα, η Ιπποκράτους είναι ένας δρόμος βαθύτατων αστικών βιωμάτων και ταυτόχρονα μια συμπύκνωση της διαδρομής του 20ού αιώνα.

Η Καλλιθέα ανοίγει σαν όστρακο κάθε φορά που θα αποφασίσεις να την εξερευνήσεις. Γεμάτη αντιθέσεις, απλωμένη μέσα στον πυκνό αστικό ιστό της Αθήνας, με ένα κομμάτι της προς τον Ταύρο και με ένα άλλο προς τις Τζιτζιφιές, αφήνει στον επίμονο διαβάτη τα δικά της ίχνη από μια ιστορία που πηγαίνει πίσω στα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα.

Αν στεκόταν ο ίδιος ο Σουρής απέναντι στην προτομή του στους κήπους του Ζαππείου, θα απήγγελλε με ευχαρίστηση το δικό του ποίημα «Η ζωγραφιά μου» και θα σατίριζε τον εαυτό του: «Μπόι δυο πήχες, κόψη κακή, γένια με τρίχες, εδώ κι εκεί/ Κούτελο θείο, λίγο πλατύ, τρανό σημείο του ποιητή…», και πάει λέγοντας.

Πολύ κοντά στη Φωκίωνος Νέγρη, πάνω και δεξιά της Δημοτικής Αγοράς, έπεσα πάνω σε ένα ωραίο σπίτι. Με ξάφνιασε γιατί δεν το είχα προσέξει άλλοτε, αν και μου φάνηκε οικείο και φιλικό.

Από τον πέμπτο όροφο της «Καθημερινής» αγναντεύω τη θέα. Το βλέμμα απλώνεται προς την άλλοτε παραλία του Νέου Φαλήρου, το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας και τον λόφο της Καστέλλας. Ο ήλιος χρυσίζει τη θάλασσα.

Υπάρχει μια κατηγορία παλαιών μονοκατοικιών στην ευρύτερη περιοχή των Πατησίων από την Κλωναρίδου ώς τα όρια της Κυπριάδου που θυμίζουν παραμύθι. Αυτά τα παραμυθόσπιτα, με τις επικλινείς στέγες, ενίοτε με πυργίσκους, μέσα σε λουλουδιασμένους κήπους, δεν υπήρξαν εξαίρεση. Εξαίρεση είναι τώρα, και μάλιστα σπανιότατη, γι’ αυτό και όταν τα συναντώ σκόρπια ανάμεσα σε πολυκατοικίες, άλλοτε […]

Στη γωνία της Μιχαήλ Βόδα 129 με την οδό Περγάμου στέκεται ακόμη όρθιο ένα παλιό σπίτι.