ΠΟΛΗ
Βουστάσια, σχολεία και σπίτια στου Μακρυγιάννη
Κατάλοιπα του χθες στις εκβολές του Κηφισού
Μεσοπολεμικά διαμερίσματα στην οδό Θήρας
Οι ξεχασμένες ιστορίες και οι σκιές της οδού Φερών
Ανάμεσα στη Φυλής και στην Αχαρνών ένιωθα ότι ξετυλίγονταν ξεχασμένες ιστορίες καθώς έβλεπα τα έρημα σπίτια ή τα παλαιωμένα αστικά διαμερίσματα, αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ ότι μπορούσε να γίνει ανασύσταση περιβάλλοντος.
Από την οδό Καρόρη στην Αγίας Ειρήνης
Περπατούσα στην οδό Καρόρη και το βλέμμα μου σταμάτησε σε ένα κτίριο της δεκαετίας του 1950. Και κοντοστάθηκα γιατί αίφνης, κι ενώ περπατούσα με προορισμό το Μοναστηράκι, το βλέμμα μου αγκυροβόλησε στις επιγραφές με τα χρωματιστά, ανάγλυφα γράμματα που με τύλιξαν με μια αύρα νοσταλγίας.
Ενα σπίτι σε σκούρα σέπια στη Λιοσίων 89
Οταν το μόνο στη σειρά πάνω στην παλιά οικοδομική γραμμή, σχεδόν στο χείλος.
Οι αφανείς διπλοκατοικίες μιας άλλοτε «μοντέρνας» Αθήνας
Το είδα πλήρως λεηλατημένο, με την πόρτα του κλεμμένη και ξεριζωμένη, έτσι μπόρεσα να δω έστω και με δυσκολία το εσωτερικό.
Η ταπεινή και ευγενής οδός Μερσίνης
Λίγο πάνω από τη Λιοσίων, και κάτω από την Αριστομένους, υπάρχει ένα τόσο δα στενάκι. Η οδός Μερσίνης. Αλλες φορές την είχα προσπεράσει και την είχα μόνο λοξοκοιτάξει καθώς είχα άλλο προορισμό, αλλά αυτή τη φορά μου αποκαλύφθηκε και δεν είχα άλλη επιλογή.
Νυχτερινή ποίηση στα δρομάκια του Κεραμεικού
Οταν πέφτει το φως της μέρας, η μεταμόρφωση της πόλης είναι αντιφατική. Αλλά εκείνο το βράδυ που είχα προορισμό τη Δημοτική Πινακοθήκη στη γωνία Λεωνίδου και Μυλλέρου στο Μεταξουργείο, ήταν τέτοιο το μπλε φως της νύχτας που έβαφε τα πάντα με βαθιές σκιές.
Το σπίτι στην οδό Φαλήρου που κοιτάζει τον ουρανό
Μοιάζει μόνο σαν όστρακο που ξεραίνεται στην ακτή, αλλά παρά τη μοναξιά του είναι ένα σπίτι που προκαλεί σκέψεις σε αγνώστους.
Το αστικό σπάραγμα της οδού Αχαρνών 97
Ξεκίνησα από την Ομόνοια για να φτάσω στον αριθμό 97 της Αχαρνών.
Ο μυστικός, αστικός κήπος της οδού Καπλανών 11
Πηγαίνοντας από την Καπλανών 11, έξω στον καθαρό αέρα, ένιωθα εκείνο το μούδιασμα που αισθάνεται κανείς όταν έχει καταληφθεί από δέος.
Ο απόηχος ενός άλλου κόσμου στην οδό Ευελπίδων
Μία πολυκατοικία στην οδό Ευελπίδων, με θέα προς το Πεδίον του Αρεως, μου ξεδίπλωσε ξεχασμένους κόσμους. Ανέβαινα την Κοδριγκτώνος, έναν δρόμο με αρχοντιά, που μετά τη Δροσοπούλου και τη γωνία του Πανελληνίου, συνεχίζει ως Ευελπίδων.
Το παλιό σχολείο με τον μεγάλο φίκο στην οδό Κύπρου
Εχετε νιώσει εκείνο το συναίσθημα που γεννιέται όταν παρατηρείς κάτι που καταρρέει αλλά ταυτόχρονα το φαντάζεσαι πώς θα μπορούσε να μεταμορφωθεί;
Ενα σπίτι χωρίς γείτονες στην οδό Καλλέργη
Σαν μία σελίδα από βιβλίο για την Αθήνα του Οθωνα, ξέχωρη και μοναδική, να έχει πέσει στη γη, αφού πρώτα αιωρήθηκε, είναι η εικόνα που παρουσιάζει στα μάτια του περιπατητή το σπίτι της οδού Καλλέργη.
