ΠΤΥΧΕΣ

Σ​​τους ξεχασμένους δρόμους της πόλης, στους δρόμους, δηλαδή εκείνους, που δεν αναφέρονται όταν μιλάμε για την τουριστική ανάπτυξη της πόλης, ενδέχεται να δει κανείς τα σπαράγματα μιας ομορφιάς που έχει προ πολλού αποσυρθεί. Τη βλέπω συχνά σε ποικίλες μορφές και τελευταία αναζητώ ολοένα και πιο επίμονα τα θραύσματα από τα χρώματα στα νεοκλασικά σπίτια.

Σ​​τη Λιοσίων, δεν θα έλεγε κανείς ότι μπορεί να χαρεί έναν περίπατο, αλλά αυτά που είδα και κυρίως αυτά που ένιωσα ήταν αρκετά για να μου δώσουν απόλαυση. Από τον σταθμό των Κάτω Πατησίων προς τη Λιοσίων, η διαδρομή μοιάζει σαν να είναι η έξοδος στη μεγάλη λεωφόρο.

Η ​επιθυμία μου να περπατήσω και πάλι τα δρομάκια γύρω από τον Αγιο Παύλο, με φιλοδώρησε με μια σειρά από απρόσμενες συναντήσεις. Υπάρχει μιαν αίσθηση γλυκείας οικειότητας με τις σεμνές προσόψεις των σπιτιών, που βρίθουν ακόμη και σήμερα στην παλιά αυτή συνοικία πάνω από τις γραμμές του τρένου.

Υ​​πάρχει μια ορισμένη φωτοσκίαση και μία αδιόρατη αίσθηση υγρασίας, όταν μπαίνει κανείς σε παλιά σπίτια. Ακόμη και αν δεν είναι πολύ παλιά.

​​Υπάρχουν στιγμές που ένα θέαμα, απρόσμενο, απρόσκλητο, αναπάντεχο, μπορεί να προκαλέσει εκείνον τον κραδασμό, εκείνη τη μικρή, αθόρυβη ρήξη στο πυκνό σώμα του διερευνητικού βλέμματος. 

Σ​​τη γωνία Σόλωνος και Ασκληπιού στάθηκα για λίγο για να συνδέσω το χθες με το σήμερα. Είχα προσπεράσει τη Μασσαλίας και σαν έκλαμψη είχα δει για μια και μόνο στιγμή και πάλι τους παλιούς βιβλιοπώλες, οι περισσότεροι ήταν ηλικιωμένοι, με τις όρθιες ξύλινες βιβλιοθήκες τους στον τοίχο της Νομικής, με τις στοίβες τα μεταχειρισμένα βιβλία και τον εαυτό μου 18 ετών, εκεί ανάμεσά τους, να μην ξέρει τι να πρωτοδιαλέξει…

Τ​​ις προάλλες που περπατούσα στην οδό Κεραμεικού, από τη Δεληγιώργη ώς την Ιερά Οδό, ένιωσα φευγαλέα μια ανεξήγητη αλληλεγγύη με τα σπίτια που συναντούσα. 

Π​​λησίασα αυτό το γωνιακό σπίτι που έβλεπα μπροστά μου όπως πλησιάζει κανείς κάτι άγνωστο, κάτι παράδοξο, κάτι που αξίζει να ερευνηθεί. Τα ανιχνευτικά βήματά μου στον Βοτανικό με είχαν οδηγήσει στην οδό Κορυτσάς και στον αριθμό 34 αντίκρισα αυτό το μονώροφο σπίτι.

A​​νεβαίνοντας με το ταξί με προορισμό το Α΄ Νεκροταφείο, έπιασα με το βλέμμα στα δεξιά μου ένα μικρό σπίτι. Το αποθησαύρισα στη μνήμη χωρίς να προλάβω να δω σε ποια οδό βρισκόταν με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα ξανασυναντηθούμε

Μ​​ε τους πολλούς νεκρούς έπειτα από επιδημία παρομοίαζε ο Γιάννης Τσαρούχης τα νεοκλασικά της Αθήνας και του Πειραιά που σαρώνονταν καθημερινά. 

Σ​​αν ένα ρεύμα του αέρα έρχεται καμιά φορά η ανάμνηση και σε χτυπάει στον ώμο. 

Υ​​πάρχει oδός Τσίλλερ στην Αθήνα, αλλά θα τη βρείτε με τη μορφή μικρού δρόμου, μάλλον άχαρου, στο ύψος της Κλωναρίδου και της Σωτηριάδου στα Πατήσια.