ΠΤΥΧΕΣ

Βαθιά μέσα στου Γκύζη, οι δρόμοι με τα ονόματα που ακούν στο όνομα του Κάλβου, του Παράσχη, του Ραγκαβή, του Λύτρα, του Βαρβάκη, του Ροΐδη, κυκλώνουν μια γειτονιά, βαθιά χωνεμένη στη μνήμη της Αθήνας.

Τα σπίτια που άλλοτε κατρακυλούσαν ώς εκεί που χαράχτηκε η λεωφόρος Βουλιαγμένης έχουν προ πολλού σχεδόν όλα σαρωθεί.

Από τη μικρή πλατεία Μεταξουργείου, εκεί όπου η Αχιλλέως πάει να συναντήσει τη Λένορμαν, αρχίζει η οδός Κεραμέων. Και μόνο το όνομα του παλιού αυτού δρόμου προκαλεί συγκίνηση και συνειρμούς για την πανάρχαια τέχνη της αγγειοπλαστικής σε αυτή την πόλη. Οπως και να ’χει, ένας παλιός Μεταξουργιώτης δύσκολα θα αναγνώριζε τη γειτονιά του, όχι μόνο […]

Παρατηρώ με προσοχή τη μικρή φωτογραφία τραβηγμένη στο μπαλκόνι του ορόφου με τα αρ ντεκό κάγκελα.

Εκείνο το κομμάτι της οδού Καλλιδρομίου, στους πρόποδες του λόφου του Στρέφη, κατοικεί στο μυαλό μου σαν τα ξέφτια μιας καστροπολιτείας. Θα μπορούσε να είναι η Μονεμβασιά των Εξαρχείων ή ακόμη μια σειρά από ακρόπρωρα που ξέβρασε ένα ναυάγιο και έμειναν γαντζωμένα, σαν αστικά γλυπτά, στον βράχο. Από την Εμμανουήλ Μπενάκη και πέρα, προς την […]

Στάθηκα απέναντι από τη βουβή πολυκατοικία, εκεί στο πεζοδρόμιο της οδού Δηλιγιάννη.

Σε μια ανασκαφή της μνήμης, έρχονται μπροστά εκείνες οι πασχαλιάτικες κάρτες οι ευχετήριες. Τα χάρτινα τεκμήρια μιας εξιδανικευμένης χειρονομίας καλών προθέσεων συνιστούν, και αυτά, έναν παραπόταμο της αστικής ιστορίας.

Κάποια στιγμή, μετά την επιτυχία της «Ζωής εν τάφω» και πιο πολύ μετά το 1930, όταν ήταν πλέον 38 ετών, κατάλαβε πως είχε κατακτηθεί τελείως από την πρωτεύουσα.

Κίνησα πριν από λίγες ημέρες να βρω το σπίτι στον Κολωνό, Ισμήνης και Ραιδεστού. Ηθελα να το δω απέξω, γνωρίζοντας ότι πλέον έχει άλλη ζωή και άλλους ιδιοκτήτες που το φροντίζουν.

Είναι αυτά τα μικρά, απροσδόκητα αδιέξοδα της Αθήνας. Κρύβουν θησαυρούς όταν δεν σε παραπλανούν.

Τα πήλινα αγάλματα του Απόλλωνα και της Αρτεμης δεν υπήρχαν, αλλά ήταν σαν να τα έβλεπα, εκεί, στην αρχή της σκάλας, μπροστά σε εκείνο το ίδιο σπίτι, Φυλής 234. Δεν έβλεπα τον ανθόκηπο ούτε τις φιστικιές, αλλά ήξερα ότι ήμουν στο ίδιο σπίτι, με τις σκιές περασμένων διαδρομών.

Γωνία Δροσοπούλου και Καλλιφρονά, στέκει αυτή η αρχοντική πολυκατοικία του 1924, με την ημικυκλική γωνία. Είμαστε γνώριμοι επί δεκαετίες, τουλάχιστον εξ όψεως, σαν εκείνους τους γνωστούς που βλέπεις τυχαία στον δρόμο και δεν ξέρεις αν η καλημέρα σου είναι αναμενόμενη ή καθ’ υπέρβασιν.