ΠΟΙΗΣΗ

Ποιήτρια που διαμόρφωσε τη μεταπολιτευτική ποίηση, μεταφράστρια με σπάνιο γλωσσικό αισθητήριο, η Τζένη Μαστοράκη άφησε χθες την τελευταία της πνοή σε ηλικία 75 ετών.

Τη θλίψη της εξέφρασε η υπουργός Πολιτισμού, κάνοντας λόγο για έναν «σπάνιο άνθρωπο, σπάνιο δημιουργό, με παραδειγματική αφοσίωση στην Τέχνη», που «δεν επεδίωξε ποτέ την περιττή και άσκοπη δημοσιότητα».

Το έργο της, μεταφρασμένο στις κυριότερες γλώσσες της Δύσης, διδασκόταν σε πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Απεξαρτήθηκε από τις καταχρήσεις, γνώρισε τη δόξα γράφοντας ποίηση, και με το πρώτο του μυθιστόρημα κάνει όλο τον λογοτεχνικό κόσμο να μιλάει για εκείνον.

Ο Ρόμπιν Μπάιρον, κληρονόμος του τίτλου που έφερε ο κορυφαίος φιλέλληνας, μιλάει στην «Κ» για τον διάσημο πρόγονό του.

Υπάρχουν στον τόπο και στις μέρες μας πολλές αφορμές και λόγοι δυσφορίας, αλλά έχουμε κι άλλες τόσες ευλογίες και παρηγοριές. Μία από αυτές –η σπουδαιότερη κατά την επισφαλή κρίση μου– είναι η γλώσσα μας. Εχουμε το μοναδικό προνόμιο να έχουμε μια αδιάλειπτη στους αιώνες, «χωρίς διακοπή και μ’ ελάχιστες διαφορές», ποιητική παραγωγή υψηλών επιδόσεων.

Το ποιητικό εγώ μοιάζει να στέκει έκθαμβο μπροστά στη Μαινάδα που πρωταγωνιστεί, όπως ξέρουμε, καταστροφικά, στον γενεσιουργό της ποίησης ορφικό μύθο.

Η Αλίσια Στόλινγκς μιλάει για τον Λόρδο Βύρωνα και γράφει ένα ποίημα για εκείνον.

Είναι ίσως μια περίπτωση παραγνωρισμένης ποιήτριας. Διαβάζοντας για δεύτερη φορά τα ποιήματα της Μπίλης Βέμη (1954-2012)…

Εξομολογητικός και τρυφερά προκλητικός έναντι των κοινωνικών αξιών, ήταν ένας ποιητής που έκανε διαρκώς απολογισμούς.

«Χάρισμά σου οι νικημένοι χτύποι της καρδιάς μου, η μπλε οργή της φλέβας μου κι οι κάμποι της κοιλιάς μου, τα κύματα στο στόμα μας, τα φιλημένα γόνατα» – ποια αναγνώστρια/ης δεν θα παρασυρθεί από την ανεπιτήδευτη μουσικότητα αυτών των στίχων;

Στο Παρίσι των αρχών του 20ού αιώνα, παρέα με τον Μοντιλιάνι. Αθησαύριστο πασχαλινό διήγημα του Σωτήρη Σκίπη.