ΠΟΙΗΣΗ

Στην «Καθημερινή» της Κυριακής της 11ης Ιανουαρίου 2026 δημοσιεύθηκε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του Γκρέγκορι Τζουσντάνις σχετικά με μια μαρτυρία για τον Κωνσταντίνο Καβάφη, όταν βρισκόταν σε σανατόριο της Κηφισιάς το καλοκαίρι του 1932, όπου ο ποιητής ανάρρωνε έπειτα από χειρουργική επέμβαση τραχειοτομής.

Με τη δεύτερη συλλογή ποιημάτων της η Ακριβή Κακλαμάνη (γεννηθείσα το 1966) επιβεβαιώνει την ειδική, όχι όμως ασυνήθιστη, ιδιαίτερα στην ποίηση που γράφεται από γυναίκες, συνθήκη της όψιμης και, ταυτόχρονα, ώριμης εμφάνισης.

Από τη μυθολογία μέχρι την πραγματικότητα, από τις θνητές γυναίκες μέχρι τις αθάνατες θεές, από την Πηνελόπη και την ωραία Ελένη του Ομήρου μέχρι τις υπόλοιπες αρχετυπικές, γυναικείες μορφές και από τη Σαπφώ μέχρι τις μέρες μας, η γυναίκα έχει αποτελέσει και αποτελεί αδιαλείπτως πηγή έμπνευσης και δημιουργίας σε όλες τις μορφές τέχνης.

Η καινοτόμος παρουσία του στη μεταπολεμική ελληνική λογοτεχνική παραγωγή.

Να το πω εξαρχής και όσο πιο απλά γίνεται: Ο Θωμάς Ιωάννου, o εξ Αρτης Πρεβεζάνος –ή ο εν Πρεβέζη Αρτινός–, είναι καλός ποιητής. Και ολιγογράφος. Το νέο βιβλίο του, η «Ανοιχτή ημερομηνία» (Πόλις, 2025), δεύτερο της παραγωγής του, ήρθε σχεδόν μιάμιση δεκαετία μετά το πρώτο, το «Ιπποκράτους 15» (Σαιξπηρικόν, 2012).

Το έργο «Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα» των Γιώργου Κουμεντάκη και Δημήτρη Παπαϊωάννου στην Εθνική Λυρική Σκηνή επανέφερε στο προσκήνιο τον ποιητή Δημήτριο Καπετανάκη (1912-1944) – ποιος ήταν πραγματικά;

Η αγάπη, σε όλες τις μορφές της, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, έχει απασχολήσει κάθε ανθρώπο σε κάθε πνευματικό μονοπάτι.

Ανακοινώθηκαν οι βραχείες λίστες των κρατικών λογοτεχνικών βραβείων 2025, με τους τελικούς νικητές να αναμένονται την επόμενη εβδομάδα.

Το λυρικό πεζό του Κώστα Καρυωτάκη με τίτλο «Η Τελευταία» το είχα ακούσει για πρώτη φορά το 2009, από την ανάγνωση του ηθοποιού Δημοσθένη Παπαδόπουλου στην τηλεοπτική σειρά «Καρυωτάκης» της ΕΡΤ1, που είχε σεναριογραφήσει και σκηνοθετήσει ο Τάσος Ψαρράς για τη ζωή του ποιητή.

Τα «Μικρά Πεζά Ποιήματα» διακρίνονταν για τη λυρική και την εκφραστική τους ελευθερία, όπως είχε επιδιώξει ο Baudelaire, και σταδιακά έγιναν γνωστά στο αναγνωστικό κοινό και στους λογοτεχνικούς κύκλους.

Ντοκουμέντο από τη διαμονή του Κ. Π. Καβάφη σε αθηναϊκό σανατόριο, ένα χρόνο πριν από τον θάνατό του.

Η, γεννημένη το 1967, Θεώνη Κοτίνη έχει δώσει από τα πρώτα βήματά της, στο γύρισμα της χιλιετίας, δείγματα ενός ιδιόρρυθμου λυρισμού που ασκεί έλξη στην/στον αναγνώστρια/τη. Είναι μια ποίηση που επανέρχεται με τον ίδιο τρόπο, στα ίδια πάνω-κάτω θέματα, σαν φυσικό φαινόμενο, σαν πλημμυρίδα και άμπωτη.