ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Έλλειψη επαγγελματισμού, διγλωσσία, απαξίωση της χώρας στα μάτια της ευρωπαϊκής και της διεθνούς κοινής γνώμης, απελπισία όσων ήθελαν να μας βοηθήσουν: Όσα είχα
το θλιβερό προνόμιο να ζήσω από πρώτο χέρι.

Εκείνο το εξάμηνο δεν αποδείχθηκε τελικώς σημείο καμπής για την κοινωνία συνολικά. Υπήρξε ελάχιστος σοβαρός δημόσιος διάλογος για τα ζητήματα
που τέθηκαν. Γιατί;

Παρότι δεν ήταν ομόλογοι, μιλούσε συχνά απευθείας με τον Έλληνα πρωθυπουργό, γιατί «η συνεργασία σε επίπεδο υπουργού Οικονομικών ήταν δύσκολη». Ποια μηνύματα προσπάθησε να περάσει στον Τσίπρα σε αυτές τις επικοινωνίες. Πώς σκεφτόταν η κυβέρνηση Ομπάμα το ελληνικό πρόβλημα.

Πολίτες αφηγούνται προσωπικά βιώματα, μνήμες και ευτράπελα από την πιο κρίσιμη και οριακή στιγμή της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Πώς απολογίζουν τα γεγονότα μια δεκαετία μετά.

Δεν ξέρω αν φταίει που μεγαλώνουμε… αλλά μου φαίνεται δύσκολο να πιστέψω ότι έχουν περάσει δέκα χρόνια από εκείνο το δραματικό καλοκαίρι του 2015. Ισως επειδή η ένταση και τα όσα διακυβεύονταν ήταν τόσο πρωτόγνωρα, να μοιάζει σαν να συνέβη χθες.

Συνεχίζονται οι εσωκομματικοί τριγμοί μετά τη δήλωση του πρώην υπ. Οικονομικών ότι υπήρχε άλλος δρόμος πέρα από το πρώτο μνημόνιο.

Η κοινή δήλωση Παπακωνσταντίνου – Σαχινίδη, οι αιχμές Γερουλάνου και η κατευναστική παρέμβαση Διαμαντοπούλου. Το χρονικό των αντεγκλήσεων μετά την τοποθέτηση Χριστοδουλάκη για το πρώτο μνημόνιο.

«Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δρέπει τους καρπούς της σποράς του Αλέξη Τσίπρα», αναφέρει, μεταξύ άλλων, σε συνέντευξή του στην Deutsche Welle ο πρώην πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Το παρασκήνιο της λήψης αποφάσεων κατά τη διάρκεια της ελληνικής κρίσης και πώς φτάσαμε στις συζητήσεις με την τρόικα.

Δεν θα σημαίνει απαραίτητα απώλεια πρόσβασης στις αγορές, αλλά θα συντελέσει σε υψηλότερα επιτόκια.

Είναι δύσκολο κανείς να το πιστέψει, όμως έχουν περάσει σχεδόν δέκα χρόνια από εκείνο το περιπετειώδες καλοκαίρι του 2015. Δύσκολο, γιατί οι μνήμες από όσα αντιμετώπισε η χώρα, αλλά και όλοι μας, είναι σχετικά νωπές.

Δεν είν’ άνοιξη φέτος αυτή. Οχι γιατί μας παιδεύει καμιά άστατη Συννεφούλα, σαν την αειθαλή του Σαββόπουλου, αλλά γιατί μας κυκλώνει συννεφιά μαύρη σαν καλιακούδα, εγχώριας αλλά και εισαγόμενης παραγωγής.