ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες, η μία κρίση διαδέχεται την άλλη.

Πώς βλέπει την πορεία της ελληνικής οικονομίας η «ομάδα Αθήνας» της ΕΚΤ, έπειτα από «μία από τις χειρότερες οικονομικές κρίσεις».

Από το τέλος του 2008 ζούμε με διαδοχικές και βίαιες κρίσεις, άλλοτε τοπικής και άλλοτε παγκόσμιας εμβέλειας. Με μια διαφορά, ότι τώρα έχει φύγει ή φεύγει μια γενιά ανθρώπων που είχε ζήσει πολέμους, εμφυλίους, βαρβάτες οικονομικές κρίσεις.

Ο κλάδος του private banking έχει φτάσει πλέον σε μέγεθος άνω του 1,5 τρισ. δολαρίων και συνεχώς αυξάνεται.

Δεν θέλουμε να καταλάβουμε ότι η ζωή έχει και τις αναποδιές της. Και η οικονομία τις κρίσεις της.

Ο αντίκτυπος σε πληθωρισμό, ομόλογα, βιομηχανία, εμπορικές συναλλαγές ενός παρατεταμένου πολέμου.

Υπάρχουν υπερφυσικές δυνάμεις που οδηγούν το νέο ελληνικό κράτος από την ίδρυσή του σε διαδοχικές διεθνείς πτωχεύσεις κάθε 30-40 χρόνια, και στον συνακόλουθο ασφυκτικό και οδυνηρό έλεγχο των διεθνών πιστωτών του;

Ενώ η παγκόσμια κοινότητα είχε στραμμένο το βλέμμα στις επιθετικές βλέψεις του Ντόναλντ Τραμπ για τη Γροιλανδία και στις θορυβώδεις ανακοινώσεις του στο Νταβός, ένα δημοσιονομικό, οικονομικό και πολιτικό δράμα εκτυλισσόταν στην Ιαπωνία και σχεδόν αθόρυβα διείσδυσε στις διεθνείς αγορές.

Η νέα επίθεση κατά του επικεφαλής της Fed, Tζερόμ Πάουελ, υπονομεύει την αμερικανική οικονομία.

Στις 18.12.2008, ο Κώστας Σημίτης, σε ομιλία του στη Βουλή, προειδοποίησε προσεκτικά ότι «αν παρουσιαστούν δυσκολίες δανεισμού του ελληνικού κράτους, θα έχει δοθεί η αφορμή να διατυπωθεί η υπόδειξη [από την Ε.Ε.] ότι η λύση θα πρέπει να επιζητηθεί μάλλον με προσφυγή στο ΔNT».

Κάθε οικονομία συνθέτει θετικές και αρνητικές τάσεις, επιτυχίες και ελλείμματα πολιτικής, δυναμικά πλεονεκτήματα και δομικές υστερήσεις. Αυτό ισχύει κατεξοχήν για οικονομίες όπως η δική μας, που βρίσκονται σε παρατεταμένη ανάκαμψη έπειτα από βαθιά κρίση.

Τι λένε σήμερα Βίζερ, Ντάισελμπλουμ και Ρέγκλινγκ.