Ο ΚΥΡΙΟΣ ΓΚΡΙ

Ο Στάλιν ήταν «αγέλαστος» (agelastic). Το επιβε­βαιώνει ο στρατάρχης Ζούκοφ. Αλλοι μεγάλοι αγέλαστοι ήταν η Θάτσερ και, βέβαια, ο Ιησούς.

Ο Τζέιμς Μποντ είναι ένα μαυράκι από την Κίνγκστον Τάουν, που ονειρεύεται ότι είναι ο θρυλικός πράκτορας.

Ο αισθησιακός έρωτας δεν «ενδιαφέρεται να πάρει ή να δώσει ευτυχία, αλλά να επικρατήσει, να νικήσει».

«​​​​Play it again, Sam», παίξ’ το ξανά, Σαμ. Η θρυλική φράση της Ινγκριντ Μπέργκμαν από την «Καζαμπλάνκα» του 1942 ― την οποία όμως δεν είπε ποτέ. «Play it, Sam. Play "As Time Goes By"» (Παίξ’ το, Σαμ. Παίξε το "Καθώς περνά ο χρόνος"), αυτή ήταν η ακριβής ατάκα της.

Α​​φού σχολιάσαμε τα περί ανδρικής επιθυμίας, με αφορμή το νέο βιβλίο του Μίλαν Κούντερα («Η γιορτή της ασημαντότητας», εκδ. Εστία), ο κύριος Γκρι αναρωτήθηκε: «Ο Αλαίν, που στο μυθιστόρημα, χαζοκοιτάζει τους γυμνούς αφαλούς των νέων κοριτσιών με τα κοντά μπλουζάκια, είναι απόγονος των αγέρωχων Γάλλων επαναστατών ή των μαλθακών ευγενών που σκαρφάλωναν δεμένοι στη λαιμητόμο;».

Εδωσα στον κύριο Γκρι το νέο μυθιστόρημα του Μίλαν Κούντερα, «Η γιορτή της ασημαντότητας». Θα το βρείτε αυτές τις μέρες στα βιβλιοπωλεία, από τις εκδόσεις της Εστίας, σε μετάφραση του Γιάννη Η. Χάρη.

Ο κύριος Γκρι σπάνια διαβάζει ποίηση. Θυμάται όμως με αγάπη τους ποιητές που διάβασε νεότερος. Κάτι έγινε τελευταία και τον τράβηξαν τα ποιήματα μιας νέας Ελληνίδας ποιήτριας.

Ο ​​κύριος Γκρι μου έστειλε ένα κείμενο. «Δεν είναι δικό μου», έγραφε πάνω πάνω. «Νομίζω, καλό θα ήταν να το διαβάζουμε συνέχεια. Αύριο και την άλλη Κυριακή, τις μέρες των εκλογών.

Θ​​υμάμαι  έναν εκατοντάχρονο παππού από την Κρήτη που είχε ξεχάσει ποιον είδε την προηγουμένη, η μνήμη του όμως ήταν καθαρή κρύσταλλο όσον αφορά τη νιότη του. Στρατιώτης το 1922 στη Θράκη, θυμόταν με λεπτομέρειες το αρχηγείο του λόχου του, θυμόταν κι έναν Τούρκο άτακτο που σκότωσε σε ανταλλαγή πυρών.

Ο​​ι αλήθειες, ακόμα κι αν είναι δυσάρεστες, πρέπει κάποτε να λέγονται. Τουλάχιστον, αυτό ισχυρίζεται ο κύριος Γκρι, ο οποίος, συνεχίζοντας συλλογισμούς της προηγούμενης εβδομάδας περί μνήμης…

Ο Μαρκ Τουέιν έλεγε πως ευτυχία είναι οι καλοί φίλοι και η κακή μνήμη. Ιδού όμως το παράδοξο: με τους καλούς φίλους μάς συνδέει (και) η μνήμη.

Οι Ρώσοι μαθηματικοί έβλεπαν τη γνώση ως ένα συνεκτικό, ενιαίο σύνολο και πίστευαν πως οτιδήποτε καινούργιο ανέκυπτε σε ένα πεδίο θα επιδρούσε και σε άλλα.