Ο ΚΥΡΙΟΣ ΓΚΡΙ

Σ​​​​την Προς Θεσσαλονικείς Α΄ 4:13-18 και στην Προς Κορινθίους Α΄ 15:50-54 γίνεται σαφής αναφορά στην Αρπαγή: ένα βήμα πριν από τη Δευτέρα Παρουσία, μέσα σε μια στιγμή, σε ριπή οφθαλμού, θα εξαφανιστούν από το πρόσωπο της Γης όλοι οι αληθινοί πιστοί, οι οποίοι θα συναντήσουν σε έναν τόπο αδιάστατο –στον αέρα, στα νέφη– τον Ιησού. 

«Και είμαι τόσο ευτυχισμένος που είμαι ζωντανός/ Που έχω αυτούς τους ανθρώπους στη ζωή μου».

Η ασυναίσθητη, καθημερινή, πεισματική του πάλη με τον χρόνο, με το πέρασμά του.

Πού θα ήμασταν χωρίς μυστικά εξάλλου; Χωρίς τα ελληνικά μας φαντάσματα;

Μία σφαίρα αρκεί για να κατρακυλήσουν τα πορτοκάλια στον χωμάτινο δρόμο.

«Αι Χανούμ θαυμασίας ανατολικής καλλονής ετριγύριζον δίπλα απ’ τους καταυλισμούς μας χωρίς “φερεντζέ”».

Είχε φτάσει η φήμη στη Μικρά Ασία ότι «η κυρά ήτο άτακτη» με έναν αξιωματικό του Ναυτικού.

Κρατούσαν από τα γκέμια τα δικά τους άλογα, μη τυχόν και αφηνιάσουν απ’ τον πυροβολισμό.

«Ο αρχισυμμορίτης», φώναξε για τον Βενιζέλο, «εβγήκε με εβδομήντα πέντε τοις εκατό».

«Μαύρα μάτια μου φως μου, μαύρο ’ναι σαν την ελιά / κι όποιος τα γλυκοφιλήσει Χάρο δεν φοβάται πια».

«Ενα κήτος μισοχωμένο στην άμμο: ωστόσο αυτό που ατενίζαμε ήταν ένας νεκρός πλανήτης».

Ο ​​κύριος Γκρι μού δείχνει τη φωτογραφία της Μπέτι στην παραλία. Μοιάζει θλιμμένη.