Το αν και πόσο ζυγίζει η ανθρώπινη ψυχή αφού εξέρχεται από το νεκρωμένο σώμα και κατά πόσο η κομμένη κεφαλή διατηρεί τη συνείδησή της μετά τον βίαιο αποχωρισμό της από τον ανθρώπινο κορμό είναι οπωσδήποτε πειράματα που έγιναν πραγματικότητα χάρη στην ανεξάντλητη -και ίσως νοσηρή επίσης- περιέργεια του ανθρώπου. Προσωπικές εμμονές του κυρίου Γκρι, ο οποίος δέχεται εύκολα να γίνει ο ίδιος πειραματόζωο – βεβαίως, για πιο αθώους πειραματισμούς.
Ο ύπνος για παράδειγμα. Από παλιά, τον δελέαζε η ιδέα να περάσει μια νύχτα σε κλινική ύπνου, καθώς τον απασχολεί βαθιά το φαινόμενο του ύπνου. Επειδή όμως όταν ψάχνεις βρίσκεις, πριν από λίγες εβδομάδες του ήρθε η πρόταση από τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, στο ευρύτερο πλαίσιο του πρότζεκτ «Υπνος», που θα πραγματοποιηθεί τον Απρίλιο του 2016, να πάρει μέρος σε εργαστήριο ύπνου που έχει στήσει ο πνευμονολόγος Μάνος Βαγιάκης του Ευαγγελισμού σε συγκεκριμένα δωμάτια του ξενοδοχείου «Μετροπόλιταν». Οι μελέτες ύπνου γίνονται δωρεάν, για ερευνητικούς λόγους, σε υγιείς εθελοντές. Ετσι, για μία νύχτα, ο κύριος Γκρι καλωδιώθηκε, από το κεφάλι, το πρόσωπο και το στήθος έως και τα πόδια.
«Ηταν μια περίπλοκη διαδικασία, η καλωδίωση. Ομως, πέρα από όλα αυτά τα καλώδια, απλώς θα ακολουθούσα τη δική μου ρουτίνα ύπνου», μου εξήγησε. Κι όπως κάνει στο σπίτι του, αποκοιμήθηκε κατά τις έντεκα και τριάντα με το που έγειρε στο μαξιλάρι και ξύπνησε στις τρεις και τριάντα το πρωί. Διάβασε ως τις πέντε και κάτι για να ξυπνήσει για τα καλά στις επτά. Η αποκαλωδίωση ήταν πιο σύντομη και τώρα απομένει άλλη μία τέτοια νύχτα για να εξαχθούν συμπεράσματα σχετικά με την ποιότητα του ύπνου του.
«Εχει πάντοτε κάτι το φανταστικό ο ύπνος (τα όνειρα!) και ενίοτε κάτι τρομακτικό (τους εφιάλτες!)», λέει ο κύριος Γκρι. «Είναι τόσο στενά συνδεδεμένος με το κρεβάτι: με πύρινες, λυτρωτικές αγκαλιές αλλά και με την ερήμωση που φέρνει η μοναξιά, με την ηδονή μα και με το σκοτάδι, με την ξεκούραση αλλά και με την τρέλα της αϋπνίας, με την αναζωογόνηση μα και με την ασθένεια, με την θαλπωρή αλλά και με το θάνατο (ως γνωστόν, ο δίδυμος αδελφός του ύπνου). Πάνω απ’ όλα τα όνειρα. Αυτές οι νυχτερινές μας ιστορίες. Πώς θα μπορούσε να μου είναι αδιάφορο κάτι τέτοιο»;
Κάτι ξέρει ο ίδιος από διαταραχές ύπνου, από το βάσανο της άπνοιας και εφιαλτικά όνειρα με φασματικές μορφές που κάποτε τριγυρνούσαν μέσα στο δωμάτιο, απειλητικές – σαν τον κακό Βραχνά στον ρομαντικό πίνακα του Φουσέλι που κοσμεί το σημερινό σημείωμα.
«Τι μουσική θα ακούσουμε σήμερα; Το "Sleep" του Μαξ Ρίχτερ ξανά;» «Γιατί όχι; Θα έρθει κι αυτός στη Στέγη του χρόνου εξάλλου. Αλλά ας προσθέσουμε και το κλασικό "Lullaby" των Cure. Για όσους φοβούνται τον ύπνο. Δεν είναι και λίγοι».
«Αλήθεια, θυμάσαι τι όνειρο είδες στο εργαστήριο ύπνου;» Τον ρώτησα. Χαμογέλασε. «Ονειρεύτηκα ότι κοιτούσα την κόρη μου να ονειρεύεται. Σκυμμένος πάνω από την καλαθούνα της, με τις πάνινες γάτες στο προσκέφαλό της που μας χάρισε η φίλη μας Μαριάννα Κ., την κοιτούσα να κοιμάται. Την κοίταζα να κοιμάται κι ένα μέρος μου κοιμόταν μαζί της. Δεν ξέρω τι θα δείξουν τα καλώδια, ξέρω όμως ότι ποτέ δεν θα είναι ίδιος ο ύπνος μου από δω και πέρα».
