Ο ΚΥΡΙΟΣ ΓΚΡΙ

Την άνοιξη του 1901, ο Γκούσταβ Μάλερ είδε ένα όνειρο. Βρισκόταν, λέει, μέσα σε μια μεγάλη παρέα, όταν έκανε την εμφάνισή του ο θάνατος με σάρκα και οστά, ως άνδρας ευγενής, «με ευθυτενές παράστημα και άψογη ένδυση», που τον καταδίωξε ώς την πιο απόμερη γωνιά του χώρου, ώσπου τελικά τον άρπαξε από το χέρι «με τη σιδερένια παλάμη του» και του είπε: «Εσύ πρέπει να έρθεις μαζί μου!».

Σ​​τα «Αποδημητικά πουλιά», την ωραία ταινία των Κριστίνα Γκαλέγκο και Τσίρο Γκουέρα, οι νεκροί στα όνειρα των ζωντανών εμφανίζονται με το πρόσωπό τους καλυμμένο με ένα σεντόνι. Το ύφασμα εφάπτεται σχεδόν πάνω στο πρόσωπο του πεθαμένου έτσι όπως οι άκρες του ανεμίζουν από τον αέρα. Αυτό απεικονίζει και η επίσημη αφίσα της ταινίας (η οποία […]

Σ​​τον τόμο «Ερωτικαί Επιστολαί» του Αρισταίνετου, φροντισμένη έκδοση που κυκλοφόρησε εσχάτως από τον Gutenberg, περιλαμβάνονται πενήντα μυθοπλαστικές επιστολές με ερωτική θεματολογία.

Ε​​​​νας άνδρας ξυπνά από τον ήχο της βροχής / χάρη σ’ ένα όνειρο όπου οι περασμένοι του έρωτες διασχίζουν το δωμάτιό του.

Τ​ο «Green Book», που προβάλλεται αυτές τις μέρες στις κινηματογραφικές αίθουσες, θύμισε στον κύριο Γκρι μια παλαιότερη ταινία, την «Ο Μισισιπής καίγεται», που ο Αλαν Πάρκερ γύρισε το 1988.

Σ​​τα 1841, ένας Γάλλος οπτικός ονόματι Λερμπούρ πρωταγωνιστεί στην εξέλιξη της φωτογραφίας, η οποία μετρά μόλις δύο χρόνια ζωής. Τότε, ο Λερμπούρ καταγράφει κάτι ενδιαφέρον: ότι οι πρώτες φωτογραφίες γυμνών (γυναικών) που εμφάνισε είχαν σχετική επιτυχία και οι περισσότερες βρίσκονται ήδη στα χέρια των πρώτων καλλιτεχνών. «Εχουμε την πρόθεση», γράφει, «να δημιουργούμε καινούργιες ακατάπαυστα».

Η ​​χρήση του πραγματικού χρόνου στο σινεμά απωθεί τον σημερινό μέσο θεατή. Η κίνηση ενός ανθρώπου που έρχεται από μακριά και πλησιάζει προς την κάμερα, ολοκληρώνεται σε ένα αργόσυρτο μονοπλάνο, σαν να το ζούσε πραγματικά ο θεατής μπροστά του. 

Τ​​ο μεγαλύτερο μέρος του Κοντσέρτου για Ορχήστρα ο Ούγγρος Μπέλα Μπάρτοκ (1881-1945) το έγραψε το καλοκαίρι του 1943 στα βόρεια της πολιτείας της Νέας Υόρκης, σε ένα σανατόριο, στη λίμνη Σάρανακ.

Βρισκόμαστε σε βαθιά ψυχαναλυτικά νερά; Οχι, πλέουμε στον κόσμο ενός ποιητικού και συγκινητικά λυρικού μύθου.

​​​​«Κάθε φορά που ψηλαφίζω την παλιά πληγή» είναι ο πρώτος στίχος του ποιήματος «Δοσοληψίες» από τη συλλογή «Η γυναίκα στο ασανσέρ» (εκδ. Καστανιώτης, 2018) της καλής συνεργάτιδος και φίλης Τασούλας Επτακοίλη.

Η ​​νέα ελληνική έκδοση του κλασικού «Δράκουλα» του Μπραμ Στόκερ (από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, σε μετάφραση του Βασίλη Κιμούλη) ωθεί τον Κύριο Γκρι να προσεγγίσει ξανά την αρχετυπική ιστορία βρικολάκων, έχοντας ως οδηγό τον μετρ του είδους Στίβεν Κινγκ.

Ε​​ιπώθηκε ότι είναι μία από τις πιο αισθησιακές και την ίδια στιγμή από τις πιο τρυφερές ερωτικές σκηνές που γυρίστηκαν ποτέ στο σινεμά. Ειπώθηκε ακόμα ότι ήταν από τις πιο ρεαλιστικές και ότι οι ηθοποιοί δεν υποκρίνονταν.