Ο ΚΥΡΙΟΣ ΓΚΡΙ

«Εχεις ποτέ ακούσει τη μουσική του Εριχ Ζαν;» με ρώτησε ο κύριος Γκρι. Του απάντησα «και ναι και όχι». Ο Εριχ Ζαν δεν υπήρξε ποτέ. Αλλά αν κάποιος μπορούσε να ακούσει τη μουσική του, θα κινδύνευε σοβαρά. 

Το έγραψε ακόμα και η επίσημη στρατιωτική αμερικανική εφημερίδα: ένας βουδιστής ιερέας είχε βάλει φωτιά στον ναό Κινκάκου-τζι του Κιότο.

Από τη βιογραφία του Βασίλι Γκρόσμαν (σημερινό ένθετο σελ. 15) ο κύριος Γκρι ξεχώρισε την ιστορία του ζεύγους Νικολάι Γιεζόβ και Ευγενίας Γιέζοβα. Ιστορία που αξίζει μια καλή τηλεοπτική μίνι σειρά. Το ζεύγος απέκτησε μία κόρη, τη Ναταλία – με υιοθεσία. Οχι τυχαία: η σχέση τους ήταν λευκή, ανοιχτή όμως απέναντι στους τρίτους. Αυτό βόλευε και […]

Ο κύριος Γκρι σηκώνει τα χέρια ψηλά. «Ο Σιμενόν δεν θα μπορούσε να φανταστεί το πέρασμα της σχέσης από την πλήξη και τη φθορά στη σχέση μεταξύ ατόμων που αρνούνται να προσδιορίσουν το φύλο τους με τη βιολογική έννοια ή και στη σχέση μεταξύ ανδροειδών». 

Ο χρόνος είναι το 1932 και ο τόπος η αγροτική κωμόπολη Χόλμντελ της πολιτείας Νιου Τζέρσεϊ, στην Αμερική. Ενας 27χρονος φυσικός, ο Καρλ Τζάνσκι, υπάλληλος της τηλεφωνικής εταιρείας Μπελ, έχει αναλάβει να διερευνήσει κάποια παράσιτα στα μακρά ραδιοκύματα, τα οποία παρενοχλούν τις υπερατλαντικές ραδιοτηλεφωνικές επικοινωνίες. 

«Γεννήθηκε ο ποιητής Τίτος Λουκρήτιος. Αργότερα τρελάθηκε επειδή ήπιε ένα ερωτικό φίλτρο. Στα φωτεινά διαλείμματα της τρέλας του (per intervalla insamiae), έγραψε μερικά βιβλία τα οποία αργότερα επιμελήθηκε (emendavit) ο Κικέρων· κατόπιν, αυτοκτόνησε σε ηλικία 44 ετών». 

Το 1998, ο Αμερικανός συγγραφέας Τζιμ Χολτ προσκλήθηκε σε εκδήλωση του College de France στο Παρίσι προς τιμήν του Κλοντ Λεβί-Στρος, ο οποίος έκλεινε 90 χρόνια ζωής.

Ενα φθινοπωρινό απόγευμα του 1939, ο 21χρονος φοιτητής της φυσικής Ρίτσαρντ Φέινμαν έγινε δεκτός για τσάι στο σπίτι του κοσμήτορα του Πρίνστον. Ατίθασο Εβραιόπουλο, παιδί-θαύμα των επιστημών από το Κουίνς, είχε αναγκαστεί να φορέσει κοστούμι – πράγμα που σιχαινόταν. 

Ο κύριος Γκρι ανακάλυψε τον Τέρι Γουέιτ όταν τον μνημόνευσε σε μια συνέντευξή του ο Αμερικανός συγγραφέας Ρίτσαρντ Πάουερς.

Ο τίτλος του πίνακα είναι «Ο καλλιτέχνης και η μητέρα του». Ο Αρσίλ Γκόρκι ξεκίνησε να τον ζωγραφίζει το 1926. Σταμάτησε να τον δουλεύει το 1942. Δεκαέξι χρόνια δουλειά.  

«Εργο τέχνης». Ετσι χαρακτήρισε τον βομβαρδισμό της Δρέσδης, τον Φεβρουάριο του 1945 από τους Συμμάχους, ο Κερτ Βόνεγκατ, με το γνωστό μαύρο χιούμορ του.

Το γράψιμο είναι ταξίδι, λένε. Το γράψιμο είναι μαγεία. Ο κύριος Γκρι χαμογελάει ειρωνικά όταν ακούει τέτοιες κοινοτοπίες. Γι’ αυτό διασκέδασε όταν έπεσε πάνω σε συνέντευξη που έδωσε ο Νόρμαν Μέιλερ, λίγα χρόνια προτού πεθάνει, στον σημαντικό Σκωτσέζο μυθιστοριογράφο και δημοσιογράφο Αντριου Ο’ Χάγκαν. Εκεί, ο συγγραφέας των «Γυμνών και των νεκρών» παρομοιάζει τους μυθιστοριογράφους […]