Ο ΚΥΡΙΟΣ ΓΚΡΙ

Η Ιουδήθ Γκοτιέ ήταν κόρη του πεζογράφου Θεόφιλου Γκοτιέ.

«Υπάρχει άραγε νικητής;» αναρωτιέται ο κύριος Γκρι. Ο μαρκήσιος λέει πως «η νίκη σ’ αυτόν τον πόλεμο, δηλαδή η ελευθερία, προορίζεται γι’ αυτόν που αγαπά λιγότερο…»

«Εχεις διάθεση για λίγο Μπέργκμαν ακόμη;» με ρωτάει ο κύριος Γκρι. Αναφέρεται φυσικά στο σημείωμα της περασμένης Κυριακής, το οποίο προέκυψε από την ανάγνωση του αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος της Λιν Ούλμαν, κόρης της Λιβ Ούλμαν και του Ινγκμαρ Μπέργκμαν, με τον τίτλο «Ανησυχία» (Μεταίχμιο, μτφρ. Χίλντα Παπαδημητρίου).

Ο κύριος Γκρι ξεφυλλίζει το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα της Λιν Ούλμαν, κόρης της Λιβ Ούλμαν και του Ινγκμαρ Μπέργκμαν, με τον τίτλο «Ανησυχία», που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση της συγγραφέως Χίλντας Παπαδημητρίου.

Κλείνει αυτή η μικρή «τριλογία του μπορντέλου», μέσα από το βιβλίο της Τζέιν Λίστερ «Η ιστορία του αγοραίου έρωτα» (το βιβλίο θα εκδοθεί προσεχώς στα ελληνικά από τις εκδόσεις Καπόν), με μία ακόμα επίσκεψη στην Απω Ανατολή.

Από τη Βενετία και τη Ρώμη της Αναγέννησης της προηγούμενης εβδομάδας, στην Ιαπωνία, την ίδια περίπου εποχή. Η λέξη-κλειδί εδώ είναι η εξής: «γιουκάκου» – η συνοικία «της ευχαρίστησης», κοινώς η περιοχή με τα κόκκινα φανάρια.

Στην εικονογραφημένη «Ιστορία του αγοραίου έρωτα» (εκδ. Thames & Hudson, προσεχώς στα ελληνικά από τις εκδόσεις Καπόν), η Κέιτ Λίστερ μας πληροφορεί πως τα πρώτα χρόνια της Αναγέννησης, σε πόλεις σαν τη Βενετία, απαγόρευαν διά νόμου σε άνδρες τη διαχείριση των μπορντέλων.

«Δεν ανέφερες όμως τι έλεγε για τους Ελληνες», με παρατηρεί. Και είναι αλήθεια. Οπως το ότι την πρώτη του μέρα στο πρόχειρο πολεμικό αεροδρόμιο της Ελευσίνας, ο Νταλ, ξάγρυπνος και νηστικός από τις τέσσερις το πρωί, έψαχνε στις δύο το μεσημέρι να φάει κάτι.

Oταν κάποτε ο Ουίνστον Τσώρτσιλ φιλοξενήθηκε στον Λευκό Οίκο, μπαίνοντας στο Υπνοδωμάτιο Αβραάμ Λίνκολν, έπεσε πάνω στο «φάντασμα» του Αμερικανού προέδρου.

Στα όνειρα αρχίζουν οι ευθύνες, μου θυμίζει ο κύριος Γκρι ότι είχε γράψει ο Γιώργος Σεφέρης. Κάτι τέτοιο πρέπει να ένιωσε νεότατος ακόμη ο Γκρέιαμ Γκριν. 

Η ιστορία μιας φωτογραφίας ή η ιστορία μιας γυναίκας; Η Μαρία διηγείται και τα δύο ταυτόχρονα: μέσα από τη γυναίκα βγαίνει η φωτογραφία, μέσα από τη φωτογραφία αναδύεται η γυναίκα: η Ευτυχία. 

Αφού ο Αίγισθος μαχαίρωσε τον ανυποψίαστο Αγαμέμνονα στο λουτρό, το συζήτησε με την Κλυταιμνήστρα. Κάποιοι λένε πως στάθηκαν κάπως αμήχανοι μπροστά στο αιμόφυρτο, μουσκεμένο πτώμα.