Ο ΚΥΡΙΟΣ ΓΚΡΙ

Ενριέτα Λίβιτ, γεννημένη το 1868 στη Μασαχουσέτη. Θεολόγος ο πατέρας της, ποθούσε τα πέντε παιδιά του να μορφωθούν. Η Ενριέτα, η μεγαλύτερη, πέρασε από τον πρόγονο του περιώνυμου Κολεγίου Ράντκλιφ μελετώντας τέχνες και ανθρωπιστικές επιστήμες.

Είναι αυτή η μουσική που στοιχειώνει τα όνειρά του από παλιά. Η μουσική που το 1963 ο Ζορζ Ντελερού συνέθεσε για την «Περιφρόνηση» του Γκοντάρ, θέμα μουσικό άρρηκτα συνδεδεμένο με την Μπαρντό στην ταράτσα του Μαλαπάρτε στο Κάπρι.

Τραγούδια φαλαινών· το κλάμα ενός μωρού· ο παφλασμός των κυμάτων σε μιαν ακτή· μουσικές του Μπαχ, του Μότσαρτ, ιθαγενών, αλλά και ένα τραγούδι του Τσακ Μπέρι.

Η Τζούλια Μάργκαρετ Κάμερον (Julia Margaret Cameron) γεννήθηκε στην Καλκούτα το 1815 αλλά έζησε κυρίως στην Αγγλία. Το σπίτι της, το Ντιμπόλα Λοτζ (Dimbola Lodge) στον κόλπο Φρεσγουότερ της νήσου του Ουάιτ, νότια της Αγγλίας, έχει την ιστορία του.

Ο Αμερικανός Χίμπερ Ντάουστ Κέρτις έκανε ένα παράξενο, εσωτερικό ταξίδι. Στα τέλη του 19ου αιώνα σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν λατινικά, αρχαία ελληνικά, εβραϊκά, σανσκριτικά και ασσυριακά.

Είδε ένα όνειρο. Κολυμπούσε, λέει, στη θάλασσα. Μάλλον, όχι, δεν κολυμπούσε ακριβώς. Ζούσε στη θάλασσα. Hταν κάτι σαν ψάρι. Οχι ακριβώς ψάρι, αλλά και πάλι, ναι, ψάρι. Κήτος. Τα νερά ήταν σκοτεινά και παγωμένα, αλλά εκείνη αισθανόταν σαν στο σπίτι της. Ισως έφταιγε μια φωτογραφία που είχε πετύχει τυχαία στο Instagram.

Ορισμένα ταξίδια είναι γραφτό τους να γίνουν. Το επιτάσσει η ερωτική επιθυμία.

Την πιο αποκαρδιωτική περιγραφή της καταστροφής στη Μικρά Ασία δίνει υπαξιωματικός της 7ης Μεραρχίας ονόματι Τάκης Κόντος στο βιβλίο του «Μικρασία Τέλος», που εξέδωσε το 1960.

Μου γράφει ο κύριος Γκρι: «Ορισμένα ταξίδια είναι καλό να μη γίνονται. Να μην εύχεσαι ποτέ να συμβούν, για κανέναν. Ο Χρήστος Διαμαντής ξεκίνησε για το ταξίδι που δεν θέλησε ποτέ να κάνει, που όλοι μας απευχόμαστε. Είναι το ταξίδι που οι Πατέρες της Εκκλησίας όρισαν κάποτε ως “Το Τελευταίον Μυστήριον”.

Οι νύχτες εδώ είχαν πάντοτε κάτι το εξαϋλωμένο. Η γαλήνη που προσδίδει στα πάντα μια διάφανη στερεότητα. Το βουητό του επίμονου κουνουπιού. Η μισοσβησμένη φωτιά πάνω στα βότσαλα, παρέα παιδιών που ψήνουν καλαμπόκια.

Μου είπε πως φύγανε από Αθήνα στις 8 Ιουνίου του ’51. Στον δρόμο γελούσανε. Απογειωθήκανε με αεροπλάνο της TWA, από το Ελληνικό. Κάνανε πρώτη στάση στο Κάιρο. Πέρασαν δυο μέρες εκεί, πήγανε και στις πυραμίδες, καβαλήσανε γκαμήλες, ωραία ήταν. Φύγανε μετά, το αεροπλάνο έπιασε στη Βασόρα, μετά στη Σαουδική Αραβία.

Η ταινία αρχίζει με ένα ζευγάρι ερωτευμένο σε μια παραλία (πίσω τους τα κύματα σκάνε με βία πάνω στους βράχους, ενώ ακούγεται το «Love is a many splendored thing») και τελειώνει με το ίδιο ζευγάρι να ίπταται στα σύννεφα. Το κλασικό σήμερα «Grease» αρχίζει με θάλασσα και τελειώνει με ουρανό.