ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΝΤΑΣ

Συνύφανε τις νεωτερικές επαγγελίες με τη βαθιά κατανόηση της ελληνικής πραγματικότητας. Δεν μετέτρεψε την ιδεολογία του σε ιδεοληψία, ούτε αντάλλαξε την εμπλοκή στην πολιτική με κομματική αντιμισθία.

Ο Σπύρος Μουλόπουλος (1926-2024), θρύλος της καρδιολογίας, σπάνιος δάσκαλος, ακαταπόνητος, πρωτοποριακός ερευνητής, υπόδειγμα ήθους, σεμνότητας, παροιμιώδους αφοσίωσης στο υπέρτατο καθήκον, τη θεραπεία ασθενών.

O Δημήτρης Ημελλος (1967-2024) λάτρευε τον Τσέχοφ, πιστεύοντας ότι «η τέχνη δεν είναι αναπαράσταση της ζωής, αλλά μετάφραση της ζωής».

Ο Νίκος Σαργκάνης (1954-2024) ξεκίνησε ως επιθετικός, αλλά ο πρώτος του προπονητής είδε ότι αυτό το παιδί ήταν γεννημένο για να κατεβάζει ρολά…

O Κόλιν Ρένφριου (1937-2024), ο οποίος αποκλήθηκε «γίγαντας της προϊστορικής αρχαιολογίας», είχε στο μυα- λό του συνεχώς τις Κυκλάδες. Τα διαμελισμένα ειδώλια, οι ψηφιακές τεχνολογίες αιχμής και η «Βίβλος» του για τους νεότερους επιστήμονες.

Το σύμβολο της Λέσβου, ο τελευταίος επιζήσας των ναζιστικών στρατοπέδων, έφυγε προ εβδομάδος σε ηλικία 102 ετών. Ο γιος του, Ντίνος, αφηγείται στην «Κ» τις αναμνήσεις από τον άφοβο κρατούμενο 8425 των γερμανικών ταγμάτων εργασίας, αλλά και το πόσες φορές είδε τον Χάρο με τα μάτια του και τον προσπέρασε.

Φρανκ Αουερμπαχ (1931-2024), ζωγράφος-γητευτής των χρωμάτων, ηγετική μορφή της Σχολής του Λονδίνου, ο οποίος δήλωνε ότι «δεν έχω ιδέα πού θα καταλήξω όταν ξεκινώ».

Η παλιά ρίζα της οινοποιίας. Το μικρόβιο της πολιτικής μέσα στην κρίση. Η εξάρτηση, η απεξάρτηση. Ο έρωτας και η οικογένεια. Ο κυρ Γιάννης ήταν σπάνιο χαρμάνι. Και έμεινε πιστός στην εξαγγελία: «Μόνο όταν πεθάνω, θα κουλάρω».

Η κληρονομιά, το αποτύπωμα, η πορεία μίας από τις προοδευτικές «μπουλντόζες» της χώρας, ενός ανθρώπου που γιόρταζε τον τρύγο, την άγρια ζωή και τη ζωή των ανθρώπων.

Η Τέρι Γκαρ (1944-2024), η ηθοποιός που τα μάτια της «μπορούσαν να φαίνονται ταυτόχρονα πονεμένα, μπερδεμένα, ευάλωτα, είτε μιλούσε για μια νέα μεγάλη ανακάλυψη είτε προσπαθούσε να κρύψει τα δάκρυά της».

Ο ακαδημαϊκός Φίλιπ Ζιμπάρντο (1933-2024), που «εμπνεύστηκε» το συγκλονιστικό πείραμα της φυλακής του Στάνφορντ, με φοιτητές-κρατούμενους και φοιτητές-δεσμοφύλακες, και η πρωτοποριακή «Κλινική Ντροπαλότητας».

Ο θρυλικός Mπένι Γκόλσον (1929-2024) άφησε πίσω του πλούτο οκτώ δεκαετιών ασταμάτητης δημιουργίας και μια πολύτιμη μουσική κληρονομιά.