ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΝΤΑΣ

Η απώλεια του Μπράιαν Γουίλσον κλείνει ένα τεράστιο κεφάλαιο στον σύγχρονο ήχο. Γράφοντας τραγούδια όπως το «Surfin’ Safari», το «Help Me, Rhonda», το «Surfin’ USA» έδειξε πώς πρέπει να ακούγεται η Καλιφόρνια, και έγινε με το σχήμα του η ηχητική επιτομή της.

Ο αρχηγός των Sly and the Family Stone, που πέθανε στα 82 του χρόνια, είναι μία από τις μορφές στις οποίες χρωστάμε τον μαύρο ήχο των τελευταίων 50 ετών.

Ο Γιώργος Μισεγιάννης (1965-2025) ήταν η «ψυχή» του ιστορικού καφεκοπτείου το οποίο ξεκίνησε να λειτουργεί στο Κολωνάκι το 1914. Υπήρχαν μέρες που θύμιζε λογοτεχνικό καφενείο, με πελάτες όπως ο Κώστας Βάρναλης, ο Ηλίας Βενέζης και ο Μ. Καραγάτσης.

O Σεμπαστιάο Σαλγκάδο (1944-2025) αφήνει πίσω του μια εμβληματική διαδρομή μισού αιώνα και μια παγκόσμια αναζήτηση της «στιγμής» σε 120 χώρες.

Η Μαρίλια Αϊζενστάιν- Αβέρωφ (1946-2025), φιλόσοφος, ψυχαναλύτρια, δασκάλα, συγγραφέας, νοιαζόταν για τους πάσχοντες, τον πλανήτη, τους αδικημένους, βαριόταν αφόρητα την ανθρώπινη βλακεία, θύμωνε με την καταστροφικότητα του ανθρώπου, κεκαλυμμένη ή μη.

Ο Πάνος Βαλαβάνης (1954-2025) έκανε την πρώτη του σημαντική ανακάλυψη ως φοιτητής σε ένα πρωτοκυκλαδικό νεκροταφείο, όπου η ανάγκη προστασίας ενός τάφου από αρχαιοκαπήλους τον οδήγησε στην πρωτόγνωρη εμπειρία να κοιμηθεί μέσα σε αυτό.

Ο Τόμας Νάιλς (1939-2025) αγάπησε βαθιά την Ελλάδα, πραγματικός φιλέλληνας. Κάθε Σαββατοκύριακο ταξίδευε στην επαρχία, πεζοπορούσε, εξερευνούσε. «Για να καταλάβεις ένα λαό πρέπει να περπατήσεις τη γη του», έλεγε.

Ο πολυτάλαντος Γιώργος Χαρωνίτης (1955-2025) ήταν πιονέρος της διάδοσης στην Ελλάδα αυτής της μουσικής κουλτούρας-«δώρου της Αμερικής στον κόσμο». Ο ίδιος στα κείμενά του κατάφερνε να συνδυάζει τη βαθύτητα με το αιχμηρό χιούμορ.  

Η ζωή και το έργο του Πάπα Φραγκίσκου που, ακόμα και στα λίγα χρόνια της θητείας του, κατόρθωσε να μεταμορφώσει την Καθολική Εκκλησία και να την ευθυγραμμίσει με το σήμερα.

Η πρωτοποριακή, «πλήρης τίτλων», διαδρομή έξι δεκαετιών του Κώστα Καββαθά (1939-2025) στον δημοσιογραφικό και εκδοτικό χώρο, ενός παθιασμένου δημιουργού που «ζούσε πάντα σε χρόνο μέλλοντα».

Η «γνωμοδότηση» του Φράνσις Φορντ Κόπολα για τον Βαλ Κίλμερ (1959-2025) ότι «ελάχιστοι είχαν καταλάβει πως ήταν από τους πιο χαρισματικούς ηθοποιούς της γενιάς του», έκανε πολλούς να ανατρέξουν στην πολύπτυχη πορεία του «Τζιμ Μόρισον» της μεγάλης οθόνης.

Η αποτίμηση της σπουδαίας, πολυσχιδούς και εν πολλοίς άγνωστης καριέρας του Τζιν Χάκμαν (1930-2025) «επισκιάστηκε» επί ημέρες λόγω του «θρίλερ» για τα αίτια θανάτου του ιδίου και της συζύγου του στο σπίτι τους.