ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

Good night and good luck ήταν το νόημα της τελευταίας κουβέντας του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ πριν από επτά χρόνια, στην τελευταία επίσημη συνάντηση των ηγετών της ελληνοκυπριακής και της τουρκοκυπριακής πλευράς στο Κραν-Μοντανά.

Τα καλά βιβλία ξέρουν ποια είναι. Δεν χρειάζονται υπεράσπιση, ούτε τα πτοούν οι αποκαθηλώσεις.

Πενήντα χρόνια σαν κέικ που διαρκώς ψήνεται, φουσκώνει, όμως ακόμη θεωρούμε ότι δεν είναι έτοιμο.

Η κατάργηση της κοινωνικής διγλωσσίας με τη δημοτική και η διαρκής αλλαγή στα μέσα έκφρασης.

Η επιρροή του Αγγελόπουλου στον πολιτικό κινηματογράφο της πρώιμης Μεταπολίτευσης και η χειραφέτηση της νέας γενιάς κινηματογραφιστών.

Σε μια συζήτηση με παιδιά του λυκείου δεν χρειαζόταν παραπάνω από λίγα λεπτά για να αντιληφθεί ο συνομιλητής τους πως η επέτειος της Μεταπολίτευσης, τα 50 χρόνια δηλαδή από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, παραμένει κάτι τόσο ασαφές στο μυαλό τους όσο και ένα οποιοδήποτε συμβατικό επετειακό γεγονός του απώτατου παρελθόντος. Οι γονείς τους, των περισσοτέρων […]

Στις πέντε δεκαετίες από όταν επανήλθε η δημοκρατία, η οικονομία στη χώρα μας προόδευσε. Τα εισοδήματα μεγεθύνθηκαν, οι μεγάλες ανισότητες μειώθηκαν, η αξία των περιουσιών αυξήθηκε, οι υποδομές βελτιώθηκαν, όπως και οι υπηρεσίες υγείας και εκπαίδευσης.

«Στη χρεοκοπία οδηγηθήκαμε εξαιτίας της σταδιακής εγκατάλειψης των αξιών της Μεταπολίτευσης», αναφέρει σε εκτενές άρθρο του ο πρώην πρωθυπουργός.

Η προσπάθειά του για τον εκσυγχρονισμό των θεσμών είχε ξεκινήσει ήδη πριν από τη δικτατορία.

Παραμένει σε εκκρεμότητα η σύναψη ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου στη θέση εκείνου που ανατράπηκε με την οικονομική κρίση.

Ολοι αναγνωρίζουν ότι είναι η μεγαλύτερη περίοδος πολιτικής ομαλότητας στην Ιστορία του ελληνικού κράτους. Οι θεσμοί αποδείχτηκαν ανθεκτικοί και υπό την πίεση της κρίσης. Ποια επιτεύγματα αξίζει κανείς να χαιρετίσει; Και ποια από τις παθογένειες πρέπει να «πετάξει»;

Στα πενηντάχρονα της Μεταπολίτευσης φτάσαμε με πολλά και ετερόκλητα πράγματα στις αποσκευές μας. Και βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το ερώτημα τι κρατάμε και τι πετάμε από όλα αυτά, χωρίς εύκολη απάντηση. Μήπως φταίει το ίδιο το ερώτημα; Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να διαλέξουμε, παρά μόνο εάν το δούμε σαν μια κάπως διαστροφική πνευματική άσκηση.