ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

Η απριλιανή δικτατορία του 1967 δεν υπήρξε μια μεμονωμένη αυταρχική παρένθεση. Αντιθέτως, εντασσόταν σε έναν ευρύτερο γεωπολιτικό χώρο που περιλάμβανε και άλλες χώρες της νότιας Ευρώπης, όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία.

Οι δημοσκοπήσεις κατά κανόνα δίνουν μια γενική αίσθηση του πολιτικού κλίματος. Υπάρχουν ωστόσο και τάσεις ή δυναμικές που δεν αποτυπώνονται με σαφήνεια. Εξ ου και είναι σωστό η όποια ανάλυση να στηρίζεται πάντα σε συνδυασμό ποσοτικών και ποιοτικών ευρημάτων.

Το πόσο άλλαξε η Ελλάδα τα τελευταία 50 χρόνια μπορεί να το καταλάβει κανείς και από τον θεσμό της Προεδρίας. Μέσα στο σταθερό εθνικό πλαίσιο και στη θεσμικά θωρακισμένη Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία, η κοινωνία είναι εξοικειωμένη με τον ανώτατο πολιτειακό θεσμό και έχει πλέον ένα σώμα μνήμης μισού αιώνα. Ο θεσμός είχε και σκοτεινές στιγμές […]

Επ’ εσχάτοις οι μισοί Ελληνες πίνουν νερό στο όνομα του «Στέλιου» και οι άλλοι μισοί παθαίνουν αναφυλαξία με οτιδήποτε υπερβαίνει την επιτρεπόμενη δόση μπασκλασαρίας. Ομολογώ ότι με ξαφνιάζει η ευρηματικότητα με την οποία ανακαλύπτουμε λόγους (και μάλιστα ξεθυμασμένους) για να τσακωθούμε, αλλά νομίζω ότι όλος αυτός ο καβγάς δεν έχει και πολύ νόημα. Ο Στέλιος […]

Τα πενήντα χρόνια που παρήλθαν από τη Μεταπολίτευση του 1974 σηματοδοτούν πενήντα χρόνια από τότε που ευτυχώς ο στρατός αποσύρθηκε από την πολιτική. Νωρίτερα, στον 20ό αιώνα, ήταν συχνές οι παρεμβάσεις του. Η φορά των παρεμβάσεων έχει πλέον αντιστραφεί. Οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις παρεμβαίνουν στον στρατό, όπως συμβαίνει στις σύγχρονες δημοκρατίες, γιατί έχουν την ουσιαστική […]

Τα πεντηκοστά γενέθλια της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας τιμήθηκαν με αφιερώματα, συνέδρια, τηλεοπτικές εκπομπές. Τι αφήνει αυτή η επιχείρηση ιστορικής αναψηλάφησης και εθνικής αυτογνωσίας; Τρεις ιστορικοί απαντούν.

Η καλύτερη δημοκρατία που είχαμε ποτέ δεν οδήγησε σε σύγκλιση με την Ευρώπη. Το 2022, η αγοραστική δύναμη του μέσου μισθού στην Ελλάδα αντιπροσώπευε μόλις το 56,9% του μέσου μισθού στην Ευρωζώνη των «20». Γιατί;

Το 2024 κλείνει με τον ιδανικό τρόπο για να τιμηθεί η πεντηκοστή επέτειος της Μεταπολίτευσης: Με τη διευθέτηση μιας τελευταίας «υποσημείωσης» της Ιστορίας – της ληξιαρχικής εκκρεμότητας για την ανάκτηση της ελληνικής ιθαγένειας από την τέως βασιλική οικογένεια. Το γεγονός μπορεί να μην έχει πια πολιτική σημασία.

Στη μουσική βιομηχανία, «nostalgia acts» χαρακτηρίζονται οι καλλιτέχνες που, ελλείψει σύγχρονων ερεισμάτων, αντλούν έμπνευση και αξία από τα επιτεύγματα του παρελθόντος. Ο χαρακτηρισμός έχει απ’ όλα: συγκατάβαση, διακριτική υποτίμηση, ειρωνεία, ένα είδος σεβασμού, αλλά και ρεαλισμό.

Λοιπόν, επειδή έχω 39 πυρετό και με ζαλίσατε με την επωνυμιάδα των τέως, θέλω να ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα: Δεδομένο 1: Οι τίτλοι ευγενείας στην Ευρώπη χρησιμοποιήθηκαν αρχικά στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, συνδέονταν με την πολιτική εξουσία και δεν ήταν κληρονομικοί.

Ο πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού μίλησε για τα χρόνια φυλάκισής του, τα οργανωμένα βασανιστήρια που υπέστη, τις συνθήκες τις οποίες αντιμετώπισε, αλλά και τη σχέση του με τον Ανδρέα Παπανδρέου, από τη γνωριμία τους το 1965 μέχρι την τελευταία ερώτηση που του έκανε ο Παπανδρέου λίγο πριν φύγει από τη ζωή.

Με την ευκαιρία της επετείου των πενήντα χρόνων από τη Μεταπολίτευση του 1974, μεγάλη κυριακάτικη εφημερίδα κυκλοφόρησε βιογραφίες πολιτικών ηγετών της περιόδου: Κωνσταντίνος Καραμανλής, Ανδρέας Παπανδρέου, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Χαρίλαος Φλωράκης. Δεν θα περίμενα ποτέ σε μια τέτοια λίστα (ή ακόμη και ευρύτερη) να συμπεριληφθεί ο Μπάμπης Δρακόπουλος (1917-1991).