ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Στον μεγάλο Ούγγρο λογοτέχνη Λάσλο Κρασναχορκάι απενέιμε η Βασιλική Σουηδική Ακαδημία Επιστημών το φετινό Νόμπελ Λογοτεχνίας «για το συναρπαστικό και γεμάτο όραμα έργο του που, εν μέσω του αποκαλυπτικού τρόμου, επιβεβαιώνει τη δύναμη της τέχνης». BREAKING NEWS The 2025 #NobelPrize in Literature is awarded to the Hungarian author László Krasznahorkai “for his compelling and visionary oeuvre that, […]

Λίγα εικοσιτετράωρα πριν από την ανακοίνωση της Σουηδικής Ακαδημίας, οκτώ Ελληνες εκδότες επιλέγουν τον δικό τους νικητή.

Η Τζίλι Κούπερ, η Βρετανίδα συγγραφέας μυθιστορημάτων όπως τα “Rivals” και “Riders”, πέθανε σε ηλικία 88 ετών, ανέφερε ο ατζέντης της Κρις Μπράουν σε ανακοίνωση που εξέδωσε σήμερα, Δευτέρα.

Αναρωτιόμουν εδώ την περασμένη Κυριακή πώς μπορεί να μιλήσει η λογοτεχνία, παραμένοντας βεβαίως λογοτεχνία, για τα φλέγοντα προβλήματα του καιρού της, τοπικά και οικουμενικά. Απαντήσεις οριστικές, γενικής ισχύος, δεν έχω, δεν θα μπορούσα να έχω. Οπως δεν μπορεί να έχει, εικάζω, όποιος εννοεί τη λογοτεχνία ελεύθερη από δόγματα.

«Ο πυρήνας της κριτικής είναι η αξιολόγηση, κάτι που φυσικά δεν συνεπάγεται τη χονδροειδή απλούστευση ενός “ναι” ή “όχι”. Οι κριτικοί βιώνουν ιδιαίτερη ευχαρίστηση όταν ακούν αναγνώστες που δεν είναι βέβαιοι αν πρέπει να εκλάβουν μια συγκεκριμένη κριτική ως θετική ή αρνητική».

Πώς μιλάει η λογοτεχνία, στην ποιητική ή στην πεζογραφική εκδοχή της; Με χίλιους και έναν τρόπους μιλάει. Επιστρατεύοντας στο ίδιο κείμενο ακόμα και ορισμένους από τους τρόπους αυτούς που η παράδοση τους έχει ορίσει ως τυπικά αντίθετους ή εγγενώς αλληλοϋπονομευόμενους.

Νομίζω ότι μπορούμε να συμφωνήσουμε πως ο Μακρυγιάννης, από τον καιρό της αργοπορημένης ανακάλυψής του και δώθε, τοποθετήθηκε σε περίοπτη θέση στο νεοελληνικό πάνθεον.

Ασκούν γοητεία οι ερωτικές επιστολές στις ανθρώπινες ψυχές· κοιτάζουμε μέσα τους σαν σε καθρέφτη, αναζητώντας έκφραση σε αυτό που νιώθουμε και βιώνουμε.

Οι μεταφραστές Μπράιαν Σνίντεν και Μαρία Νάζος μιλούν για την επιτυχία της Φοίβης Γιαννίση και της Δήμητρας Κωτούλα.

Η ποιήτρια Ανθούλα Σταθοπούλου (1908-1935) μοιάζει μάλλον κινηματογραφική ηρωίδα παρά μορφή από την ιστορία της λογοτεχνίας. Ελαμψε για λίγο στη Θεσσαλονίκη του Μεσοπολέμου, υπήρξε η πρώτη σύζυγος του ποιητή Γιώργου Βαφόπουλου και, στα 27 της χρόνια, έφυγε από τη ζωή, ενώ το έργο της χάθηκε από το εκδοτικό προσκήνιο.

Περιηγούμενος καθείς στα ποιητικά τοπία του Αργύρη Χιόνη συναντάει ιστορίες όντων και μη όντων δοσμένες με τρόπο ποιητικό και συχνά αλληγορικό.

Ο «Πετρίτης» (Δώμα, 2025/1967) του Τζον Αλεκ Μπέικερ συνίσταται στην παρατήρηση των γερακιών στο αγγλικό τοπίο. Η ματιά είναι σχεδόν μυστικιστική. Ο πετρίτης, με το θηρευτικό μένος του, ανάγεται σε αντικείμενο θαυμασμού. Κάθε επίθεση, κάθε θάνατος –μιλάμε για σχεδόν σελίδα και φόνο– παρουσιάζεται ως στιγμή απόλυτης διαύγειας.