ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Με την κυκλοφορία του νέου δοκιμίου του Κώστα Κουτσουρέλη με τίτλο «Τι είναι και τι δεν είναι ποίηση» από τη Μικρή Αρκτο, συνομιλήσαμε με τον ποιητή για την ουσία της ποίησης στους σύγχρονους καιρούς.

ΑΓΓΕΛΑ ΓΙΩΤΗΜεταπολεμικές δοκιμέςπολιτικού λυρισμούεκδ. Αλεξάνδρεια, σελ. 303 Το μεταπολεμικό ρίγος του Βύρωνα Λεοντάρη, η αρνητική διαλεκτική του Τέοντορ Αντόρνο και το υπονομευμένο «υψηλό» του Ανδρέα Κάλβου γίνονται τρία νήματα σφιχτοπλεγμένα από την Αγγέλα Γιώτη, συγκροτώντας τη «μεταπολεμικότητα» ως έννοια-εργαλείο για την κατανόηση της νεοελληνικής λογοτεχνίας από τον 19ο αιώνα και μέχρι τους συμβατικά αποκληθέντες μεταπολεμικούς ποιητές. […]

«Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις». Ο πολυύμνητος καταληκτικός στίχος του καβαφικού ποιήματος είναι ο μίτος στο μυθιστόρημα του Δημήτρη Τανούδη.

Το αξεπέραστο «Μίζερι» φέρνει ξανά στο προσκήνιο τον Στίβεν Κινγκ.

Η «Κ» παρουσιάζει μια άγνωστη συνέντευξη των συγγραφέων Τσίρκα, Ιωάννου και Βαλτινού σε αμερικανικό περιοδικό το 1973.

Προλάβαμε και διαβάσαμε την αποσυρμένη –πλέον– πολυσυζητημένη βιογραφία του Φίλιπ Ροθ από τον Μπλέικ Μπέιλι.

Κάθε γενέθλιος τόπος είναι κατά κάποιον τρόπο μυστικιστικός. Η επιστροφή στα χώματά του είναι χοροστασία. Ετσι μοιάζει να αισθάνεται ο Γιώργος Θεοχάρης επιστρέφοντας στη γενέτειρά του, τη Δεσφίνα της Φωκίδας.

«Είναι 3 Οκτωβρίου του 1996 όταν η Σουηδική Ακαδημία επικοινωνεί με τη Βισουάβα Σιμπόρσκα (Wisława Szymborska) ανακοινώνοντάς της ότι βραβεύθηκε με το Νομπέλ Λογοτεχνίας, “για την ποίηση, η οποία με την ειρωνική της ακρίβεια επιτρέπει στα ιστορικά και βιολογικά συμφραζόμενα να αποκαλυφθούν μέσα από τα αποσπάσματα της ανθρώπινης πραγματικότητας”».

Ο Γιώργος Χ. Θεοχάρης γεννήθηκε το 1951 στη Δεσφίνα Φωκίδος. Εργάστηκε στη χημική βιομηχανία. Εξέδωσε έξι ποιητικά βιβλία, καθώς και ένα βιβλίο ιστορικής έρευνας για τη σφαγή στο Δίστομο το 1944 (Κρατικό Βραβείο Χρονικού – Μαρτυρίας το 2011).

Κάποια στιγμή, μετά την επιτυχία της «Ζωής εν τάφω» και πιο πολύ μετά το 1930, όταν ήταν πλέον 38 ετών, κατάλαβε πως είχε κατακτηθεί τελείως από την πρωτεύουσα.

Συναντηθήκαμε με τον 88χρονο σήμερα Θανάση Βαλτινό στο σπίτι του και για λόγους προστασίας στη βεράντα του, στον τελευταίο όροφο μιας πολυκατοικίας του Παγκρατίου, μισό αιώνα μετά την έκδοση των «Δεκαοχτώ Κειμένων».

«Η ομορφιά μού δίνει μιαν αίσθηση πληρότητας, μέτρου, ειρήνευσης και παλλόμενης θρησκευτικής ταύτισης με την Πανουσία της ζωής (…) η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο».