ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Ο Μίλαν Κούντερα, εκτός από την αξία του μυθιστορηματικού του έργου, μας έχει κληροδοτήσει και ένα κεφάλαιο σκέψης για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Ακρογωνιαίος λίθος, η αντίληψή του ότι το μυθιστόρημα είναι η πιο γνήσια έκφραση της ευρωπαϊκής δημιουργικότητας.

«Μέσα από τα μάτια των νέων δημιουργών, μέσα από τη φλόγα και τον ενθουσιασμό τους, ξαναείδα το έργο του», λέει η εγγονή του Χριστίνα Αγγελοπούλου.

«Να σκεφτόμαστε τη λογοτεχνία ως τη γαλήνη στο μάτι του κυκλώνα, ως ένα είδος κατανυκτικής προσοχής». Σαν πρωινή προσευχή.

«Η εμπειρία δεν είναι αλήθεια. Μπορεί να αποτελέσει πηγή της αλήθειας, να βοηθήσει, αλλά δεν αποτελεί ποτέ εγγύηση», γράφει ο Εντουάρ Λουί.

Ο βραβευμένος με Νομπέλ Λογοτεχνίας Τζον Μάξγουελ Κούτσι μιλάει στην «Κ» για το βιβλίο του «Ο πολωνός».

Στις αρμοδιότητες του συμβουλίου εμπειρογνωμόνων περιλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, ο εντοπισμός παραβιάσεων σχετικά με τους νόμους περί «προπαγάνδας» για την κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ+

Ηταν στη δεκαετία του ’90, αν δεν με απατά η μνήμη μου, όταν είχαν κυκλοφορήσει οι πρώτες εκδόσεις κλασικής ελληνικής λογοτεχνίας μεταφρασμένες στη δημοτική. Παπαδιαμάντης, Βιζυηνός και οι λοιποί είχαν μεταγραφεί από λογοτέχνες στο ιδίωμα της εποχής. Το επιχείρημα ήταν άκρως δημοκρατικό.

«Η ιστορία της θεραπαινίδας» της Μ. Ατγουντ έγινε κόμικς.

Δύο άσχετες πληροφορίες και μια αντιπαθητική ηρωίδα ήταν ό,τι χρειαζόταν για να αναδειχθεί ο «βασιλιάς του τρόμου».

Δεν ξέρω εάν το εκδοτικό σημείωμα του βιβλίου της Λογοτεχνίας για την Γ΄ Λυκείου έχει γραφτεί για τους καθηγητές, τους γονείς ή τους «περίεργους» αναγνώστες του. Πάντως σίγουρα δεν είναι για τους μαθητές.

Η Πατρίτσια Χάισμιθ θεωρούσε εξαιρετικά ανιαρή υπόθεση την κλασική απόδοση της δικαιοσύνης με τον κακό να καταλήγει στη φυλακή.

Ο αγαπημένος και πιο επιτυχημένος λογοτεχνικός ήρωας της Πατρίτσια Χάισμιθ, ο Τομ Ρίπλεϊ, επιστρέφει στο κοινό μέσα από μια νέα σειρά του Netflix.