ΚΡΙΤΙΚΗ

Μια επιτύμβια στήλη ανασύρεται από το χώμα και μεμιάς βυθίζει στο πένθος ένα χωριό της Σαντορίνης.

Η ποίηση είναι ένας χώρος γεμάτος θαυμάσια έπιπλα. Καλά κομμάτια διαφορετικών εποχών, με στυλ που ευρύτατα ποικίλλει και με επιδραστικότητα που και αυτή αποκλίνει αισθητά.

Με δημιουργική ορμή, ασίγαστο πάθος και ένα ολοζώντανο αισθητικό – υπαρξιακό όραμα, ο Δημήτριος Καπετανάκης (1912-1944) κατόρθωσε μέσα στα έντεκα χρόνια της συγγραφικής παρουσίας του να συνυπολογιστεί στις νέες πνευματικές δυνάμεις της Γερμανίας, της Ελλάδας και της Αγγλίας.

Μια νεκρή γυναίκα καταδαπανά το απόν σώμα της σε οργιώδη σεξουαλικά οράματα. Ο ερωτικός παροξυσμός είναι το αέναο παράπονο του αφανισμένου σώματος.

Η τέχνη της ποίησης είναι υψηλή, όπως και η σκάλα της. Στις μέρες μας, ωστόσο, κινδυνεύει να θεωρηθεί τόσο υψηλή ώστε να χαθεί εντελώς από τα μάτια μας.

«Εως πότε πανακήρατε Κόρη, το τρισάθλιο γένος των Ελλήνων έχει να ευρίσκεται εις τα δεσμά μιας ανυπόφορης δουλειάς; Εως πότε να του πατή τον ευγενικόν λαιμόν ο βάρβαρος Θραξ;»

Δύο άντρες προσπαθούν να ανασυνθέσουν μέσω της γραφής το πρόσωπο του πατέρα τους. Αυτή είναι η ραχοκοκαλιά του μυθιστορήματος. Ο αφηγητής γράφει για τον νεκρό πατέρα του επιστήθιου φίλου του, μεταφέροντας την επιθανάτια εξομολόγησή του, έτσι όπως του την εμπιστεύθηκε ο φίλος του.

Ανάμεσα στις ταλαντώσεις ενός μετρονόμου ο χρόνος μεταμορφώνεται σε μουσική, σε ένα μαυλιστικό φάσμα.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ Ρινόκερως εκδ. Καστανιώτη, σελ. 84 Ο «Ρινόκερως» είναι ένα βιβλίο ωρίμανσης ακόμη και σε σχέση με την «Πολωνία» (2016), που ήταν κατά τη γνώμη μου το καλύτερο μέχρι τώρα βιβλίο του Παναγιώτη Ιωαννίδη. Ανοίγει μια πλατιά βεντάγια ντοκουμέντων και αφηγήσεων, που συγκροτούν μια φαινομενικά απτή πραγματική βάση, είτε πρόκειται για σχετικές με τον ρινόκερω μαρτυρίες από […]

Η ατυχία, η βλακεία, η σοφία, η εθελοτυφλία, η υπέρμετρη φιλοδοξία είναι μερικές μόνο από τις οδούς που οδηγούν στην απογοήτευση.

Η έννοια του τραγικού απασχόλησε τον Aγγελο Τερζάκη (1907-1979) σε όλη τη διάρκεια της μακράς λογοτεχνικής και θεατρικής πορείας του (υπήρξε γενικός γραμματέας του Εθνικού Θεάτρου, καλλιτεχνικός διευθυντής του, γενικός διευθυντής, διευθυντής δραματολογίου και διευθυντής της Δραματικής Σχολής του).

Η Φανή περπατάει στους δρόμους της Αθήνας σπρωγμένη από ακατάσχετο θυμό. Είναι είκοσι χρόνων, αλλά ακόμη διαπλέει τα απόνερα της μετεφηβείας, λύματα μιας αναβλημένης τρικυμίας.