ΚΡΙΤΙΚΗ

Η νουβέλα του Μιχάλη Μακρόπουλου αναπαριστά αριστουργηματικά ένα πλέγμα αντιμεταθέσεων.

Το ποιητικό εγώ μοιάζει να στέκει έκθαμβο μπροστά στη Μαινάδα που πρωταγωνιστεί, όπως ξέρουμε, καταστροφικά, στον γενεσιουργό της ποίησης ορφικό μύθο.

Το κείμενο αποτελεί ένα ημερολόγιο του πάθους των 105 ημερών κράτησης του Δημήτρη Σερεμέτη.

Ενας συγγραφέας του 21ου αιώνα στέλνει μια θερμή επιστολή στον Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, ενημερώνοντάς τον για την τρελή τροπή που πήρε ο κόσμος μετά τη δεκαετία του 1930, που σκιαγραφούσε στο διάσημο μυθιστόρημά του «Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα».

Στη νουβέλα του Ιάκωβου Ανυφαντάκη (Ηράκλειο, 1983) διαχέεται μια υπόκωφη ένταση, απόρροια μιας σφοδρής εσωτερικής ανησυχίας, ανεξάρτητης από το πένθος.

Η ελληνική αγορά ηχητικού βιβλίου έχει κάνει τα τελευταία τρία χρόνια τα πρώτα βήματά της, την ίδια ώρα που στις ΗΠΑ το audiobook συνιστά τον ταχύτερα αναπτυσσόμενο εκδοτικό κλάδο.

Ενας επίκουρος καθηγητής της Νομικής και γκουρού της επικοινωνίας αναλαμβάνει να βάλει στη Βουλή έναν μητροπολίτη.

Ο Αμερικανοβιετναμέζος Οσιαν Βουόγκ, 36 χρόνων σήμερα, είναι ένας σαρωτικός συγγραφέας και ποιητής.

Για ποιο λόγο να εκδώσεις ένα βιβλίο, όταν ούτε θεματικά ούτε γλωσσικά έχεις κάτι να προτείνεις;

Είτε ο προϊστάμενός θέλει να μας «μιλήσει» είτε πρέπει εμείς να κάνουμε ένα αρνητικό σχόλιο σε κάποιον συνάδελφο, υπάρχουν τρόποι αυτές οι συζητήσεις να γίνουν ομαλά και με ενσυναίσθηση, έτσι ώστε να βγούμε όλοι κερδισμένοι.

Ο παλαίμαχος πυγμάχος Αλεξάγγελος είχε προ καιρού βγει νοκ άουτ. Τη ζωή του την αποτιμούσε σαν «τριάντα εννιά χρόνια αποτυχίας». Eνας ακατασίγαστος φόβος πονούσε την καρδιά του. «Είναι μαύρη, ζαρωμένη σαν φαφούτα γριά και τρέμει από το κρύο».

«Φυσάει δυνατός βοριάς/ρίχνει τ’ ανθάκια./ Εκπνέει τι;/ κι ακούω τ’ ανήκουστα», γράφει η Παπαδάκη στο πρώτο ποίημα της μινιμαλιστικής σύνθεσης με γενικό τίτλο «Μόνο με μάγια».