ΚΡΙΤΙΚΗ

 Ιδανικό κλείσιμο για το «Φεστιβάλ διαρκείας ελληνικού θεατρικού έργου».

Τ​​​​ο ζήτημα είναι να είναι κανείς υπερβολικά μακάβριος, έτσι ώστε το πράγμα να δείχνει τουλάχιστον αστείο». 

Δεν έγινε ποτέ hit το μπαλέτο «Σταχτοπούτα» από το παραμύθι του Περό. Πολλοί προσπάθησαν, ήδη από το 1813, στη Βιέννη μέχρι τις μέρες μας. 

Μια μουσική πρόταση με πολύ ρίσκο κέρδισε το στοίχημα χάρη στην έξυπνη υλοποίηση.

Τ​​ι συμβαίνει στη νουβέλα του Γιώργου Συμπάρδη; Απροσδιόριστο. Ανοίγοντας την αφήγηση, ο συγγραφέα θέτει ένα σωρό ερωτήματα: 

Ρατλ και Καβάκος στη «Συ­ναυλία της Ευρώπης» της Φιλαρμονικής του Βερολίνου στην Αθήνα.

Οι «Αδελφοί Καραμάζοφ» ήταν μια καθαρή, βατή, ατμοσφαιρική, έντιμη παράσταση.

​​Δεν είναι πολύ συνηθισμένο, σε μένα τουλάχιστον, να ξεκινάω ένα βιβλίο ανάποδα, από τις τελευταίες του σελίδες.

Τον Αντώνη Φονιαδάκη γνώρισα κάπου στα 1990. Επρόκειτο να χορέψει με την Ομάδα Εδάφους στην παράσταση του Δημήτρη Παπαϊωάννου «Τα Φεγγάρια». 

Μονοθεματικές συναυλίες υπό τη διεύθυνση ικανών νέων αρχιμουσικών ανέδειξαν τις δυνατότητες αλλά και τα όρια των δύο συνόλων.

Η Χριστίνα Μπαζίλη παρουσίασε με επιτυχία ένα απαιτητικό πρό­γραμ­μα έργων για τσέλο.

Το εμβληματικό έργο του Τενεσί Ουίλιαμς «Ο γυάλινος κόσμος» σε εξαιρετικό ανέβασμα.