ΚΡΙΤΙΚΗ

Δύο θεατρικοί μονόλογοι που καταγγέλλουν από σκηνής τις ευθύνες όλων μας.

Σ​​το τέταρτο κιόλας βιβλίο του ο Δημοσθένης Παπαμάρκος (γεν. 1983) μιλάει για το αίμα.

Την έξοχη Φιλαρμονική της Βιέννης διηύθυνε ανέμπνευστα ο Ντανιέλε Γκάτι.

Η όπερα «Τριστάνος και Ιζόλδη», που ανέβηκε στο Μέγαρο από την Εθνική Λυρική Σκηνή.

Η ακατάλληλη ακου­στική και το αμήχανο θέαμα σκίασαν το καλό ακρόαμα.

Μ​​ήπως θα ’πρεπε ν’ αναρωτηθούμε κάποτε γι’ αυτήν τη θετική προδιάθεση μεγάλου τμήματος της ελληνικής διανόησης απέναντι σε κάθε αριστεροφανή ιδέα;

Γεννημένος το 1943 (κατά το Λεξικό Μπαλέτου της Οξφόρδης) ο Daniel Lommel ξεκίνησε τον χορό με το συγκρότημα της Ζανίν Σαρά (1962), συνέχισε στο Μπαλέτο του Αμβούργου (1964) και από το 1967 στα Μπαλέτα του 20ού αι. του Μπεζάρ όπου έγινε ένα από τα εξαιρετικά αστέρια του.

Δημοφιλή έργα και ένας πολύ καλός πιανίστας με την Κρα­τική Ορχήστρα Αθηνών.

Α​​φηγήματα εκ πρώτης όψεως ανεξάρτητα, που συναρθρώνονται σταδιακά σ’ ένα καθηλωτικό σπονδυλωτό μυθιστόρημα.

Τι είδαμε και τι δεν είδαμε σε μια παράσταση με χαρακτηριστικά ευρήματα και επίλεκτη διανομή.

Εργα Μπουλέζ, Λίγκετι, Στόκχαουζεν και Στρα­βίν­σκι από το σύνολο Ergon.

Μοντέρνα παράσταση με έργο από τα παλιά και μια διαχρονική ιδέα σε πειραματική εκτέλεση.