ΚΡΙΤΙΚΗ

Οι «Αδελφοί Καραμάζοφ» ήταν μια καθαρή, βατή, ατμοσφαιρική, έντιμη παράσταση.

​​Δεν είναι πολύ συνηθισμένο, σε μένα τουλάχιστον, να ξεκινάω ένα βιβλίο ανάποδα, από τις τελευταίες του σελίδες.

Τον Αντώνη Φονιαδάκη γνώρισα κάπου στα 1990. Επρόκειτο να χορέψει με την Ομάδα Εδάφους στην παράσταση του Δημήτρη Παπαϊωάννου «Τα Φεγγάρια». 

Μονοθεματικές συναυλίες υπό τη διεύθυνση ικανών νέων αρχιμουσικών ανέδειξαν τις δυνατότητες αλλά και τα όρια των δύο συνόλων.

Η Χριστίνα Μπαζίλη παρουσίασε με επιτυχία ένα απαιτητικό πρό­γραμ­μα έργων για τσέλο.

Το εμβληματικό έργο του Τενεσί Ουίλιαμς «Ο γυάλινος κόσμος» σε εξαιρετικό ανέβασμα.

Ε​​νας συγγραφέας, διαιωνίζοντας εκουσίως την αιχμαλωσία του από τις λέξεις, πληκτρολογεί στον υπολογιστή του με την κρυφή ελπίδα κάποιο γράμμα να γλιστρήσει από την οθόνη στο γραφείο και από εκεί στην εξώπορτα.

Momix: μοντέρνο χορευτικό συγκρότημα που ίδρυσε το 1980 ο Μόζες Πέντλετον και η Αλισον Τσέιζ. 

​Ολα τα βιβλία της Λίλας Κονομάρα («Μακάο», «Τέσσερις εποχές», «Η αναπαράσταση», «Το δείπνο») διαπνέονται από την αίσθηση του ανέφικτου, του διαφεύγοντος και διαλανθάνοντος, χαρακτηρίζονται από την άρση των ορίων ανάμεσα στο φανταστικό και το πραγματικό, αποτυπώνουν την ασάφεια της διαχωριστικής γραμμής ανάμεσα στον εαυτό και τους άλλους.

Από τη μία η εξωστρέφεια και οι προβολείς της όπερας και από την άλλη η ευαισθησία και το ημίφως της μύχιας εξομολόγησης.

Τον παλιό καιρό, σχετικοί και άσχετοι, εκθέταμε απόψεις και βγάζαμε τελεσίδικες αποφάσεις για το προτιμητέο ύφος του κλασικού μπαλέτου. 

Τ​​ο «Ακόμα φεύγει» είναι ένα μυθιστόρημα απουσίας. Οχι μόνον γιατί ο κεντρικός του ήρωας παραμένει απ’ την αρχή ώς το τέλος αφανής.