ΚΡΙΤΙΚΗ

Ενα σπάνια παιζόμενο ελισαβετιανό αιματοβαμμένο θρίλερ ατύχησε στη σκηνοθεσία.

Θεωρείται, και περίπου είναι, το παλιότερο ρομαντικό μπαλέτο που σώζεται –πάντα στο περίπου– η πρωτότυπη μουσική και το λιμπρέτο του (προηγούνται τα «Καμώματα του Ερωτα και του Χοροδιδασκάλου» στο Βασιλικό Μπαλέτο της Δανίας, 1886).

Το Artis Piano Trio είναι ένα από τα λίγα ελληνικά σύνολα μουσικής δωματίου που έχει αντέξει στον χρόνο. Ιδρύθηκε το 2002 και συνεχίζει τη δραστηριότητά του μέχρι σήμερα.

Τ​​ο γήρας είναι σφαγείο, έχει πει ο Φίλιπ Ροθ. Τσακίζει το σώμα, διαλύει το μυαλό.

Δεν ξέρω αν το 1999 τα κοστούμια που σκάρωσε για το μπαλέτο «Σταχτοπούτα» (μουσ. Στράους ΙΙ, χορογρ. Ρ. Τζανέλα) ο διάσημος μόδιστρος Κριστιάν Λακρουά εθεωρούντο Haute Couture, σήμερα μόνο κιτς θα τα έλεγα.

Τ​​ελειώνοντας κανείς το βιβλίο του Κώστα Καβανόζη, εντυπωσιάζεται ετεροχρονισμένα από την ευθυβολία του τίτλου.

Εξαιρετικοί σολίστες και μία ορχήστρα, που υπό τον Γιώργο Πέτρου έβγαζε σπίθες, απέδωσαν τα έργα με υποδειγματικό τρόπο.

Διαβάζοντας τα ονόματα των χορευτών στην τελευταία πρόταση του Αντώνη Φονιαδάκη και της Ομάδας του Apotosoma Dance Co συνεπέρανα ότι αυτοί οι 8 διεθνείς ερμηνευτές είναι 7 άνδρες και 1 γυναίκα.

Μια συναυλία γεμάτη χρώματα και συναισθή­ματα με αφορμή κοσμικούς και θρησκευτικούς «θρήνους της Παναγίας».

 Ιδανικό κλείσιμο για το «Φεστιβάλ διαρκείας ελληνικού θεατρικού έργου».

Τ​​​​ο ζήτημα είναι να είναι κανείς υπερβολικά μακάβριος, έτσι ώστε το πράγμα να δείχνει τουλάχιστον αστείο». 

Δεν έγινε ποτέ hit το μπαλέτο «Σταχτοπούτα» από το παραμύθι του Περό. Πολλοί προσπάθησαν, ήδη από το 1813, στη Βιέννη μέχρι τις μέρες μας.