ΚΡΙΤΙΚΗ

Ο «Αγριος σπόρος» του Γιάννη Τσίρου (αυτή τη σεζόν σε σκηνοθεσία Σκότη και το 2014 σε σκηνοθεσία Γκραουζίνις) καταδεικνύει –μέσα από δύο κοντινές χρονικά παραστάσεις του– πόσο, ακόμα κι ένα εξαιρετικό έργο, χρειάζεται το κατάλληλο ανέβασμα για ν’ αναδειχθεί.

Για ακόμα δύο συναυλίες επέστρεψε στην Αθήνα ο Ινδός αρχιμουσικός Ζούμπιν Μέτα, αγαπημένος του Μεγάρου, το οποίο εσχάτως φαίνεται να κινείται αποκλειστικά στη λογική του «αυτόν ξέρουμε, αυτόν εμπιστευόμαστε».

Τα παράλογα της λογικής και μια σειρά 120 επιστολών που έγιναν μονόλογος.

Τ​​ην ιστορία ενός δικού της ανθρώπου γράφει η Νίκη Αναστασέα, η οποία γνωρίζει από παλιά τον Αλέξη Ραζή, κεντρικό ήρωα στο μυθιστόρημά της «Επικράνθη, διά χειρός Αλέξη Ραζή». 

Η ​​queer τέχνη απαιτεί έντονη ποιητική αντίληψη και ισχυρή μυθοπλαστική φλέβα. 

Παρτίδα μιας διαρκούς ήττας και συνεχής ακύρωση ενός φινάλε με τη ματιά της Λυδίας Κονιόρδου.

Π​​ώς αποτυπώνει ένας αναλυτής την εμπειρία του, χωρίς να καταφύγει στην αποθαρρυντική, για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με την ψυχανάλυση, ορολογία; 

Είναι κοινό μυστικό ότι η απόδοση της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών ποικίλλει ανάλογα με τις ικανότητες του εκάστοτε αρχιμουσικού. 

 Ερμηνεύοντας από βαλς του Στράους έως έργα του Γκλας, η πιο ενδιαφέρουσα ορχήστρα ανθίσταται δημιουργικά στις δυσκολίες.

Εξαιρετική ήταν η δουλειά που έκαναν ο Γιώργος Πέτρου και η Καμεράτα στον «Μεσσία» του Χέντελ, τον οποίο ερμήνευσαν στην εκδοχή της πρώτης παρουσίασής του στο Δουβλίνο το 1742. 

​​Αλλοι μονήρεις εκ γενετής, στραγγαλισμένοι από νευρώσεις της ψυχής και του σώματος, άλλοι παραδομένοι στα πιο αλλόφρονα αγκαλιάσματα, κάποιοι σπαρακτικοί μες στην ιδεοληψία της ενοχής τους.

Αυτοσαρκαστική αναδρομή του Τενεσί Ουίλιαμς στα έργα της ακμής του.