ΚΡΙΤΙΚΗ

Φαρσο-μελόδραμα για τα λάθη της ζωής που επαναλαμβάνονται από γενιά σε γενιά.

Θ​​έλησα να διαβάσω το βιβλίο της Ξένιας Καλογεροπούλου για να ξανασυναντήσω στις σελίδες του τον Κωστή Σκαλιώρα, αυτόν τον χαμηλών τόνων, έξυπνο, καλλιεργημένο άνθρωπο, αυτό το σπανιότατο είδος διανοουμένου που σε όσους τον πλησίαζαν μοίραζε γενναιόδωρα γνώσεις, ακτινοβολούσε ζεστασιά και απέπνεε τρυφερότητα, αγάπη και καλοσύνη

 Ο «Φεγγαρίσιος πιερότος» του Σένμπεργκ παρουσιάστηκε στη Στέγη σε ευρηματική σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ευκλείδη.

Από την Κρήτη της Αναγέννησης και τον Φραγκίσκο Λεονταρίτη έως τον Ρίχαρντ Βάγκνερ, με οδηγό τα μουσικά όργανα.

Ο ​​άνθρωπος αντιμέτωπος με την εξουσία: αυτό είναι το θέμα του συγκλονιστικού βιβλίου του Γιουγκοσλάβου συγγραφέα Μέσα Σελίμοβιτς, που γράφτηκε τη δεκαετία του ’60 και παρά λίγο να του χαρίσει το Νομπέλ. 

Αναμενόμενα επιτυχημένη υπήρξε η συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 18 Μαρτίου. 

Ε! Το είδαμε πάλι κι αυτό- για την ακρίβεια και το ακούσαμε- επιστροφή στο απώτερο παρελθόν: μεγάφωνα και ηχογραφημένη μουσική επένδυση. Πού; Στα πέριξ της σκηνής της Εθνικής μας Λυρικής Σκηνής για την παράσταση του μπαλέτου «Links» (δεσμοί, σύνδεσμοι, κρίκοι αλυσίδας, αλλά και πόντοι, θηλιές πλεκτού, μανικετόκουμπα!).

Ε​​χει η μνήμη ήχο; Στα δεκατέσσερα διηγήματα του Ευσταθιάδη οι εγκιβωτισμένες στον αμφιβληστροειδή εικόνες της περασμένης ζωής φέρουν εγχάρακτο έναν ιδιαίτερο ρυθμό, την προσωδία του χαμένου χρόνου, την αρμονική της μνήμης. 

 Ενδιαφέρουσες συναυλίες επικεντρωμένες σε έργα του 20ού αιώνα πραγματοποίησε η Ορχήστρα Νέων «Γκούσταφ Μάλερ».

Τον παλιό καλό εαυτό της θυμήθηκε η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στις 10 Μαρτίου, στην αίθουσα «Φίλων της Μουσικής», επιβεβαιώνοντας την κυμαινόμενη απόδοσή της, ανάλογα με τον αρχιμουσικό. 

Α​​πλωμένο στο διάστημα μιας δεκαεξαετίας (1990-2006), το ολιγοσέλιδο έργο της Κλαίρης Μιτσοτάκη («Η πριγκίπισσα Τίτο κι εγώ», «Flora Mirabilis», «Μετάλλια» και «Σωρείτες») διαθέτει αισθητική ενέργεια και πνευματική βαρύτητα. 

Η τυραννία του «θεατροποιού» του Τόμας Μπέρνχαρντ δύσκολα συγκρατείται επί σκηνής.