ΚΡΙΤΙΚΗ

Σ​​πάνια συναντάει κανείς στα ελληνικά γράμματα ένα τόσο φιλόδοξο, πολύπτυχο, καλοχτισμένο μυθιστόρημα ιδεών όπου συνυφαίνονται, αλληλοδιεισδύουν και αλληλοφωτίζονται τέχνη και ψυχιατρική, πολιτική και επιστήμη, ιστορική αφήγηση και κοινωνικός στοχασμός, ατομική μικροϊστορία και συλλογικά πάθη, παρελθόν και παρόν. 

​​Πώς αντικρίζει κανείς τον εαυτό του; Πώς αντιλαμβάνεται το εγώ του; Πώς καταλαβαίνει τη ζωή του; Τι καταλαβαίνει απ’ τη ζωή του; Πώς ανασυστήνει μέσα στον νου τον βίο του και πώς τον αφηγείται αν θέλει να τον αφηγηθεί – στον εαυτό του και στους άλλους;

Αν κάτι ξεχωρίζει στη συγγραφική ταυτότητα της Ευγενίας Φακίνου είναι η ικανότητά της να διηγείται παραμύθια.

Εχουμε δει πάρα πολλές παραστάσεις έργων του Μπέκετ και όσο κι αν δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η τομή που προκάλεσε με τα έργα του στη σκηνική τέχνη του 20ού αι., σήμερα (μετά την κρίση του νοήματος και της αναπαράστασης, τον θάνατο του συγγραφέα, τη Νέα Κριτική και το μεταμοντερνιστικό άνοιγμα στην ερμηνεία ως απεριόριστη δυνατότητα), δεν είμαι σίγουρη αν παραμένει εξίσου σημαντικό το παράδοξο μιας γραφής που επιτίθεται στο εγγενές ψεύδος της γλώσσας, μέσα από τη γλώσσα.

Σε έργα Καλομοίρη και Δραγατάκη ήταν αφιερωμένη η συναυλία της Φιλαρμόνιας Ορχήστρας Αθηνών, που πραγματοποιήθηκε στις 21 Μαΐου στο Ιδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης» υπό τον αρχιμουσικό Λουκά Καρυτινό.

Δύο σύγχρονα έργα θρησκευτικής μουσικής παρουσίασε η Χορωδία της ΕΡΤ υπό τη διεύθυνση του Δημήτρη Κτιστάκη στις 15 Μαΐου στην αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος». 

Στον «Τριστάνο» ο Τόμας Μαν τοποθετεί την ιστορία του σ’ ένα τεχνητό χώρο, που και αλλού (στο «Μαγικό Βουνό») θα του φανεί χρήσιμος: ένα σανατόριο.

​​​​Όταν όμως δημοσιεύεις ποίηση, το κάνεις πρωτίστως για τους καμιά εκατοστή καλούς αναγνώστες – αν αποκτήσεις μεγαλύτερο κοινό δεν θα είναι άσχημα, δεν είναι όμως κάτι στο οποίο μπορείς να αποσκοπείς.

To μεγάλο γεγονός της σεζόν 2017-18 ήταν αναμφίβολα η μετεγκατάσταση και η λειτουργία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ).

Η επιτυχία μιας συναυλίας κρίνεται από τις ερμηνείες όσο και από το περιεχόμενο του προτεινόμενου προγράμματος. Οσα συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες στο Ωδείο Αθηνών εμφανίζουν αυξημένο ενδιαφέρον και αξίζει η αίθουσα συναυλιών του να εγγραφεί στη συνείδηση των φιλόμουσων.

Π​​​​ιστεύω πως δεν είμαστε σε θέση να μιλήσουμε με βεβαιότητα για την ποιότητα, την προέλευση και τους συμβολισμούς των ονείρων μας», γράφει ο Αλέξανδρος Ισαρης στην εισαγωγή του τελευταίου του πεζογραφικού, αυτή τη φορά, βιβλίου – και πράγματι, έτσι είναι. 

Μία από τις διασημότερες Συμφωνίες του ρεπερτορίου, την Πέμπτη του Γκούσταφ Μάλερ, παρουσίασε η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στις 20 Απριλίου στην πρώην αίθουσα «Φίλων της Μουσικής».