ΚΡΙΤΙΚΗ

Το ναζιστικό παρελθόν εξακολουθεί να στοιχειώνει. Κρίμα να μην ακούγεται καλή μουσική, επειδή είχε την ατυχία να συνδεθεί με τους ναζί, πιστεύει ο Ελβετός αρχιμουσικός Μάριο Βεντσάγκο. Ατυχία; Το 1943 ανέβηκε στο Βερολίνο ο «Πύργος Ντουράντε» του Ελβετού συνθέτη Οτμαρ Σεκ (Othmar Schoeck), όπερα βασισμένη στην ομότιτλη νουβέλα (1837) του Γιόζεφ φον Αϊχεντορφ: μια ερωτική ιστορία που εκτυλίσσεται την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης. Ο λιμπρετίστας Χέρμαν Μπούρτε, απολογητής του ναζιστικού καθεστώτος, αξιοποίησε την ευκαιρία.

H πρωτοβουλία εργαζομένων στις τέχνες Support Art Workers έφερε στο προσκήνιο, καθυστερημένα, τη δεινή οικονομική θέση πολλών καλλιτεχνών και εργαζόμενων στο θέαμα/ακρόαμα. Η «μαύρη» εργασία είναι πολύ διαδεδομένη στον χώρο των παραστατικών τεχνών (απλήρωτο το διάστημα των προβών, αδήλωτη εργασία, λίγα ένσημα κ.λπ.) και πολύ λίγοι ηθοποιοί, χορευτές, μουσικοί καλύπτουν τα απαιτούμενα κριτήρια για να πάρουν το επίδομα των 800 ευρώ ή επίδομα ανεργίας.

Υπάρχει μια πλούσια παραγωγή ελληνικής λογοτεχνίας με θέμα τη στρατιωτική ζωή σε καιρό ειρήνης και εν καιρώ πολέμου. Αναμενόμενο για μια χώρα που έζησε ποικίλες περιπέτειες εντός και εκτός της επικράτειάς της – σε αμπριά, χαρακώματα, εξωτερικά και εσωτερικά μέτωπα, θερμούς και ψυχρούς πολέμους.

Κάθε γενιά έχει τους καλλιτέχνες, κάθε εποχή την αισθητική της. Και φυσικά αυτονόητη είναι φέτος, χρονιά επετείου, η επιθυμία να ηχογραφηθούν τουλάχιστον τα σημαντικότερα έργα του Μπετόβεν.

Μια ομάδα περιμένει κρυμμένη στα παράλια της Ταγγέρης τη στιγμή που ο διακινητής θα δώσει το σήμα προκειμένου να μπαρκάρει για να φτάσει με βάρκα από τη θάλασσα του Γιβραλτάρ στη γη της Επαγγελίας – την Ευρώπη.

Ζούμε μία συνθήκη γενικευμένης αβεβαιότητας και υπαρκτοί και ανύπαρκτοι φόβοι εμποδίζουν να δούμε καθαρά ότι η προληπτική παύση επουδενί σημαίνει το τέλος του κόσμου όπως τον ξέραμε.

Συνήθως η έκφραση ενός κινήματος στη μουσική έπεται της εμφάνισής του στη λογοτεχνία ή σε άλλες τέχνες, από τις οποίες δανείζεται το όνομά του. Εξαίρεση αποτελεί το κίνημα «Θύελλα και ορμή», που… βρήκε το όνομά του αρκετά αργότερα. Το οφείλει στο ομότιτλο θεατρικό του Μαξιμίλιαν Κλίνγκερ (1776), το οποίο αφορά την Αμερικανική Επανάσταση.

Αυτές τις ημέρες οι βιβλιόφιλοι που μένουμε σπίτι ξαναδιαβάζουμε αγαπημένα βιβλία. Ενα από τα δικά μου αγαπημένα είναι το «Ζιγκ ζαγκ στις νεραντζιές» (πρώτη έκδοση 1999) της Ερσης Σωτηροπούλου, που επανεκδόθηκε φέτος. Στον θάλαμο Εντεκα ενός αθηναϊκού νοσοκομείου πεθαίνει η Λία, προσβεβλημένη από έναν άγνωστο ιό, τον Hcnvmb, για τον οποίο ο γιατρός της δεν γνωρίζει τίποτα πέρα από το ότι «σε λίγο καιρό όλοι θα μιλάνε γι’ αυτόν, θα γίνει το θέμα της ημέρας».

Ενας από τους λόγους που η «Μεταγωγή» δεν βρήκε το κοινό της είναι το πλήθος μικρών παραγωγών –πολλές φορές η πληροφορία δεν φτάνει καν σε δυνάμει θεατές τους.

Ο Φιδετζής διευθύνει τη Φιλαρμόνια Ορχήστρα Αθηνών σε πρώτες ηχογραφήσεις έργων του μεγάλου Ελληνα συνθέτη.

Ο εφησυχασμός και η ρουτίνα δεν ανήκουν στο λεξιλόγιο της διάσημης Ρωσίδας πιανίστριας.

Από την παράσταση «Κομμώτριες / Μεταπολίτευση / Τζιανγκ – Σιν – Μπι – Σιν / Φαντάσου την καρδιά μου δική σου» έλειψαν οι λαϊκοί χυμοί στην «αναπαράσταση» του παρελθόντος.