ΚΡΙΤΙΚΗ

Ο Αλεξάντερ Πούσκιν είναι ο εθνικός ποιητής της Ρωσίας επειδή από τα έργα του αναδύεται η ρωσική ψυχή, με στεγνωμένα στα μαγουλάκια της τα δάκρυα μιας απελπισίας που δεν έχει γεύση βότκας.

Τι δεν ακούν είκοσι μαθητές και οι τρεις συνοδοί καθηγητές τους σε μια εκδρομή στην Πομπηία; Δεν ακούν τη σοφία των άψυχων πραγμάτων.

Ο «Αγαπητικός της βοσκοπούλας» έγινε ρομαντικό μιούζικαλ με τζαζ, μπουζούκι και κλαρίνο.

Με το τέταρτο βιβλίο ολοκληρώθηκε (φθινόπωρο 2025) η σειρά με τις «Αμαλίες» της δόκιμης πεζογράφου Λένας Διβάνη, που ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2024.

Η βιογραφία δεν συνιστά είδος που ευδοκιμεί στην ελληνική εκδοτική αγορά – τουλάχιστον για προσωπικότητες της νεοελληνικής λογοτεχνίας.

Ο Μισέλ Ουελμπέκ δύναται να ενταχθεί, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, στη γραμμή του υπαρξισμού· εντούτοις, τόσο το λογοτεχνικό του έργο όσο και η δημόσια περσόνα του υπερβαίνουν τα όρια μιας απλής αναπαραγωγής ή παραλλαγής του εν λόγω φιλοσοφικού παραδείγματος.

Το «Κέικ» είναι ένα ελληνικό θεατρικό έργο που γράφτηκε το 2013 και ανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο ένα χρόνο μετά.

Η παράσταση ξεκινάει από τον ανελκυστήρα.

Διαβάζοντας την καινούργια μελέτη του Βαγγέλη Χατζηβασιλείου, αυτού του εξέχοντος κριτικού των ελληνικών γραμμάτων, με συναρπάζει η λαχτάρα του να επιστρέψει σε παλαιότερες αναγνώσεις για να ελέγξει την αντοχή τους στον χρόνο.

Ο «Βυσσινόκηπος» σε σκηνοθεσία Εκτορα Λυγίζου από το Εθνικό Θέατρο.

Το κλείσιμο των ιστορικών εκδόσεων Γαβριηλίδη, μετά τον θάνατο του Σάμη Γαβριηλίδη (2020), στέρησε την αγορά από αξιόλογα βιβλία, ανάμεσά τους την «Προπαγάνδα» του Λούντζη.

Eνα είναι σίγουρο, δεν πρόκειται να βαρεθείς. Ανάλογα πού στέκεσαι μπορεί να διαφωνήσεις, ίσως να θυμώσεις ή και να αγανακτήσεις με εκείνον που τα γράφει, αλλά να πλήξεις, όχι.