ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ

Μικρότερα για τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ και σαφώς ηχηρότερα για τον ΣΥΡΙΖΑ «καμπανάκια» συνόδευσαν τις πρώτες δημοσκοπήσεις της νέας πολιτικής περιόδου.

Αμέσως μετά την επικύρωση των υποψηφιοτήτων θα ανοίξουν τα χαρτιά τους στο τραπέζι της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Είναι πάρα πολύ κακό αυτό που συμβαίνει στον χώρο της αντιπολίτευσης αυτή τη στιγμή. Κακό για όλους. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύεται ότι ήταν ένα ευκαιριακό μόρφωμα, το οποίο βασίστηκε στη χαρισματικότητα του Αλέξη Τσίπρα και ήταν προϊόν μεγάλης και δικαιολογημένης οργής της κοινής γνώμης.

Ενας βαθμός ιδρυματισμού είναι πάντα αναμενόμενος και ενδεχομένως συγγνωστός μεταξύ στελεχών και φανατικών ψηφοφόρων μιας παράταξης. Σε ό,τι αφορά το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, η ξύλινη ομοιομορφία που ανέδειξε ο εορτασμός των 50 χρόνων από την ίδρυσή του ήταν αρκετά ανησυχαστική, αν και σημειολογικά αντιπροσωπευτική της σημερινής του κατάστασης.

Ο Στέφανος Κασσελάκης κέρδισε, με άνετη πλειοψηφία, την αρχηγία του ΣΥΡΙΖΑ πριν από ένα χρόνο. Αντιμετώπισε με μαεστρία το πραξικόπημα που στήθηκε στο συνέδριο του κόμματος μόλις πέντε μήνες αργότερα.

Αλλάζουν τα κόμματα το όνομά τους; Και αν ναι, πότε; Αντανακλά αυτό κάποιον μετασχηματισμό, μια πολιτική μετακίνηση, αλλαγή φυσιογνωμίας ή και ιδεολογικού στίγματος; Κάποτε ίσως αυτό να ίσχυε – και να αντικατόπτριζε και πραγματικές ζυμώσεις μέσα σ’ ένα κόμμα και ενίοτε μια πραγματική τάση για φυγή προς τα εμπρός. Αυτό όμως που ζει σήμερα ο […]

Το τοπίο στον ΣΥΡΙΖΑ παραμένει θολό ενόψει της συνεδρίασης της Κ.Ε. το επόμενο Σαββατοκύριακο, αλλά κάποια δεδομένα έχουν αρχίσει να αποκρυσταλλώνονται: Η συμμαχία των Στ. Κασσελάκη και Ν. Παππά θα βρίσκεται σταθερά σε αντιθετική τροχιά προς την εσωκομματική αντιπολίτευση των «87» –και προς τον Αλ. Τσίπρα– ενώ μένει να απαντηθεί το «αίνιγμα» Πολάκη.

Οι «87» συζητούν στο παρασκήνιο το ενδεχόμενο αυτονόμησης άνω των 10 βουλευτών από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο χρησμός εκπληρώθηκε. Ηταν πριν από το 2015, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν ακόμη στην τροχιά της μετεωρικής του ανόδου, που ο Ευάγγελος Βενιζέλος είχε πει ότι το ανερχόμενο κόμμα «δεν είναι παράταξη, αλλά όχημα διαμαρτυρίας». Λιγότερο από μια δεκαετία μετά ο ΣΥΡΙΖΑ σκορπίζει, χωρίς κανείς να μπορεί καν να διακρίνει ίχνη πολιτικής διαφωνίας.

Αν συγκρίνει κανείς τα πρωταγωνιστικά πρόσωπα και τα χαρακτηριστικά της συγκυρίας, αναμφίβολα θα θεωρήσει υπερβολική την αναζήτησή αναλογιών ανάμεσα στον θρίαμβο της «Αλλαγής» το 1981 και στη ρεαλιστική δυνατότητα επιστροφής του ΠΑΣΟΚ στην αρένα διεκδίκησης της εξουσίας λόγω της αποσύνθεσης του ΣΥΡΙΖΑ.

Θυμάμαι παλαίμαχους ηγέτες της Αριστεράς, όταν τους κατηγορούσαν οι εσωκομματικοί τους αντίπαλοι για δεξιά ή αριστερή παρέκκλιση –αυτή ήταν η δόκιμη λέξη στην κομμουνιστική ορολογία–, αυτοί, άλλες φορές απολογούμενοι και άλλες αντεπιτιθέμενοι, υποστήριζαν πως δεν υπάρχει δεξιά ή αριστερή πολιτική γραμμή, αλλά σωστή ή λάθος.

Πολλοί ζήλεψαν το «Μέτωπο» της γαλλικής (κεντρο)αριστεράς. Είναι εφικτή η αντιγραφή του πειράματος στην Ελλάδα;