Ιστορία

Στον μακρύ κατάλογο των διάσημων γιατρών, οι οποίοι σημάδεψαν τον αιώνα που πέρασε, ξεχωρίζει το όνομα του Γεωργίου Ν. Παπανικολάου που έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα, στις 19 Φεβρουαρίου 1962.

Η πρώτη εκλογική νίκη του Οζάλ το 1983 σηματοδοτεί βαθιές αλλαγές στην τουρκική κοινωνία και πολιτική.

Το 47,38% των ψήφων που συγκέντρωσε η ΕΡΕ, έδωσε στον Καραμανλή την απαραίτητη αυτοπεποίθηση για την εφαρμογή του πολιτικού του προγράμματος.

Αυτόπτες μάρτυρες διηγήθηκαν την αξιοσημείωτη ψυχραιμία και το θάρρος τους μπροστά στον θάνατο.

[Μιλά ο γιος του, Σεργκέι] «Κατά τας τελευταίας του στιγμάς ήτο γαλήνιος, συμφιλιωθείς, εν τελεία ειρήνη με την συνείδησίν του, με τους ανθρώπους, με την ζωήν, θυμούμαι μ’ εκύτταξε, μ’ ανεγνώρισε και μου εκίνησε το κεφάλι ολίγον πριν εκπνεύση. Επειτα είπε: “Γιατί ασχολείσθε τόσον με τον Λέοντα Τολστόϋ;” Μόλις ετελείωσε την φράσιν αυτήν εξέπνευσε».

Δεν ελήφθησαν νέα στρατιωτικά μέτρα εκ μέρους της Ιταλίας. Οι Ιταλικοί πολιτικοί κύκλοι προεξοφλούν ότι η Ιταλία θα λάβη το ζητηθέν ποσόν αποζημιώσεως ήτοι 200.000 ταλλήρων ως και την αίτησιν συγγνώμης επί πλέον δε και εγγυήσεις χάρις εις τας οποίας η Ιταλία θα δυνηθή να αποστρατευθή.

Η Ενωση Κέντρου επιβεβαίωσε την κυριαρχία της, λαμβάνοντας το 52,7% των ψήφων και εκλέγοντας 171 βουλευτές. Η ΕΡΕ και το Κόμμα Προοδευτικών συγκέντρωσαν από κοινού το 35,2% των ψήφων.

Αι γερμανικαί εφημερίδες ασχολούνται διά μακρών με τον θάνατον του Εσκοφιέ, ο οποίος επί πεντήκοντα και πλέον έτη εχρησιμοποίησε την γαστρονομικήν του τέχνην διά Βασιλείς και άλλα εξέχοντα πρόσωπα.

Ενας μικρόσωμος άντρας, ο Τζουζέπε Ζανγκάρα, φώναξε από το πίσω κάθισμα ενός ανοιχτού αυτοκινήτου «πάρα πολλοί άνθρωποι πεινούν» και πυροβόλησε εναντίον του.

Είνε γνωσταί αι ενέργειαι του υπουργείου Ναυτικών διά την εγκατάστασιν ναυπηγείων εις τον Σκαραμαγκά προς ναυπήγησιν όχι μόνον πολεμικών πλοίων, αλλά και εμπορικών τοιούτων. […]

Η σχέση μεταξύ χριστιανών βασιλέων και μουσουλμάνων υποτελών είχε διαμορφωθεί καθ’ όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα.

«Μήτε θέλω μήτε ζητώ καμμίαν ανταμοιβήν άλλην, ειμή την ευτυχίαν της φίλτατης πατρίδος. Άμποτε να ιδώ την ανόρθωσίν της, και ας ήμαι ο έσχατος ιδιώτης. Με φθάνει αυτή η ανταμοιβή, η ευχαρίστησις δηλαδή της συνειδήσεώς μου, ότι εδούλευσα και εγώ το από μέρος μου όσον το δυνατόν την πατρίδα». Από επιστολή του στον Αλ. Υψηλάντη