ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ

Το 2050 περισσότερο από το ένα τρίτο του ελληνικού πληθυσμού θα είναι άνω των 65 ετών και το 13% θα είναι άνω των 80 ετών.

Με την κάμερα της «Κ» ακολουθούμε τους τελευταίους μαθητές σε δύο απομακρυσμένα χωριά της Ηπείρου και καταγράφουμε την καθημερινότητα των οικογενειών που υπό αντίξοες συνθήκες επιλέγουν την ελληνική ύπαιθρο, για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα: «Αν δεν υπάρχει σχολείο, δεν υπάρχει ζωή». «Ερημώνει ο τόπος».

Χρειάζονται περίπου 35 χρόνια για να μεταβληθούν τα δημογραφικά δεδομένα στην Ελλάδα, εφόσον ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα, λένε ειδικοί στην «Κ».

Αυτό που απουσιάζει από την Ελλάδα είναι η ουσιαστική στήριξη στη γυναίκα που αποφασίζει να κάνει παιδί.

Αν δεν αρχίσουν να προσελκύουν φοιτητές από το εξωτερικό, τα ελληνικά πανεπιστήμια κινδυνεύουν να υποκύψουν στη δημογραφική συρρίκνωση.

Στη Μηλιά Μετσόβου θα απομείνουν του χρόνου μόνο δύο μαθητές. Λίγα χιλιόμετρα μακριά, στο Βοτονόσι, χάρη σε μια νέα οικογένεια, το νηπιαγωγείο επαναλειτουργεί. Ποιο από τα δύο χωριά αντανακλά τη μοίρα της ελληνικής υπαίθρου;

«Χάθηκαν» 110.000 μαθητές δημοτικού από το 2018 – Ο πανελλαδικός χάρτης με τα φετινά «λουκέτα» ανά περιφέρεια και την αύξησή τους τα τελευταία επτά χρόνια.

Tο δημογραφικό αποτελεί μία μεγάλη απειλή –ίσως τη μεγαλύτερη– για το μέλλον της χώρας. Δεν είναι όμως ένα πρόβλημα που μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με επιδόματα, όσο γενναιόδωρα κι αν είναι. Η Ελλάδα στα χρόνια της κρίσης έχασε δεκάδες χιλιάδες νέους ανθρώπους, δυναμικούς και περιζήτητους για τα προσόντα τους.

Μπορεί να έχει μέλλον ευημερίας μια χώρα που σύντομα θα έχει χάσει πάνω από το 10% του μόνιμου πληθυσμού της; Μπορεί να αναπτυχθεί μια οικονομία όταν ο νεότερος πληθυσμός μειώθηκε δραματικά, με μαζική αποχώρηση μετά την κρίση και με σταδιακή μόνο επιστροφή έκτοτε;

Πριν από δύο χρόνια ο δήμος στον οποίο υπάγεται το χωριό μας –σε νησί του Ανατολικού Αιγαίου– έδωσε 26.500 ευρώ για μια παιδική χαρά… μινιατούρα (ήτοι τσουλήθρα, κούνια, τραμπάλα και ένα κομμάτι χλοοτάπητα). Θα προσπαθήσω να μη φανώ καχύποπτη για το υπέρογκο κόστος και, καλή τη πίστει, θα αποδώσω την απόφαση στην επιθυμία της δημοτικής […]

Πάντα μελαγχολικός ο Αύγουστος, μεταξύ της τρέλας των μετακινήσεων και της αποδέσμευσης από την καθημερινότητα. Σε αυτό το σταθερό σημείο του χρόνου και του χώρου μνημονεύουμε αγαπημένους, βλέπουμε πόσο μεγάλωσαν τα παιδιά, οι γηραιότεροι, εμείς. Παρατηρούμε πόσο αλλάζει ο τόπος μας, πού δεν αλλάζει.

Σχεδόν διπλάσιους θανάτους από γεννήσεις έχει η χώρα μας, εντείνοντας τις πιέσεις στο ασφαλιστικό και σε ολόκληρη την οικονομία – Η αναλογία εργαζομένων προς συνταξιούχους είναι 1,7 προς 1.