Αθηναϊκά Plus

Θα το περιέγραφε κανείς ως χωριό-φάντασμα. Ενα καταφύγιο στη μέση τού πουθενά. Κοιτάζοντας από τη θάλασσα, δεν θα το έβλεπες με τίποτα. Είναι κρυμμένο μέσα στην άγρια φύση, στην απόληξη από τις πλαγιές του Πάρνωνα, κοντά στο Μυρτώο Πέλαγος. Μια μικρή πινακίδα στην αρχή ενός χωματόδρομου στην καινούργια ασφάλτινη διαδρομή Κυπαρίσσι – Φωκιανό οδηγεί σε αυτόν τον σχεδόν μυστηριώδη τόπο και σε μια ιστορία ξεχασμένη.

Η κατανόηση του τι συμβαίνει αυτή την περίοδο στον Αμαζόνιο και πώς η καταστροφή των «πνευμόνων» της υδρογείου θα μπορούσε να επηρεάσει τη ζωή μας, στηρίζεται σε μια απλή αρχή: την αποδοχή εκ μέρους μας πως η ύπαρξη στη Γη δεν αρχίζει ούτε τελειώνει με την παρουσία των ανθρώπων

Στα τέλη της δεκαετίας του ’50, η Ελλάδα πάλευε να βρει τον βηματισμό της. Λαβωμένη από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο, η χώρα προσπαθούσε να επουλώσει τις πληγές της και να εκσυγχρονιστεί. Τα νησιά του Αιγαίου δεν είχαν ακόμα ανακαλύψει τα κέρδη από τον τουρισμό και το καθένα από αυτά έβλεπε το μέλλον μέσα από διαφορετικό πρίσμα.

Τον Νίκο Σταμπολίδη, καθηγητή του Πανεπιστημίου Κρήτης, ανασκαφέα της Ελεύθερνας και δημιουργό του μουσείου της, καθώς και πολυετή διευθυντή του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, πρόκειται να τιμήσει η Ισπανία. Η ειδική τελετή παρασημοφόρησης θα πραγματοποιηθεί στις αρχές Σεπτεμβρίου από τον Ισπανό πρέσβη στην Αθήνα.

Πέρασα τα περισσότερα μαθητικά μου χρόνια στο Αρσάκειο Ψυχικού, ένα σχολείο για το οποίο αισθάνομαι ευγνωμοσύνη που με έμαθε γράμματα και ευπρέπεια. Στο λύκειο, φοίτησα στο επίσης καλό δημόσιο της γειτονιάς μου.

O Σερ Γουόλτερ Ράνσιμαν (1903-2000), ο διαπρεπέστερος βυζαντινολόγος όλων των εποχών, είχε μία από τις πιο καθοριστικές εμπειρίες του βίου του σε ηλικία 11 ετών,  στο κατάστρωμα της οικογενειακής θαλαμηγού. 

Η κατοικία όπου ζει μόνιμα ο Βασίλης Βρεττός βρίσκεται δίπλα στην Αργυρά Ακτή του Ματιού. Ο φωτογράφος γνωρίζει την περιοχή σαν την παλάμη του χεριού του: εκεί πήρε κάποτε ένα οικόπεδο ο παππούς του, πριν από πολλές δεκαετίες, για να παραθερίζει όλη η οικογένεια, εκεί αποφάσισε να εγκατασταθεί ο ίδιος πριν από 15-20 χρόνια.

Αμφιταλαντεύθηκα προτού γράψω για τις χάρες του τόπου όπου παραθέρισα εφέτος. Μέρος προφυλαγμένο από τη μάστιγα του μαζικού τουρισμού, τόσο καθαρό και τακτοποιημένο που σε κάνει να πιστεύεις πως δεν είσαι στην Ελλάδα. Ενας παραδοσιακός οικισμός πλάι στη θάλασσα, μέσα στο ανάγλυφο των καταπράσινων βουνών, με τα απολύτως απαραίτητα για ήρεμες διακοπές.

Η 32χρονη σήμερα Εμμανουέλα Μακρή λίγο έλειψε να γεννηθεί μέσα σε κεραμοποιείο! Η μητέρα της, Σταματία, αν και διήνυε τον ένατο μήνα της εγκυμοσύνης της, εξακολουθούσε να εργάζεται στην οικογενειακή επιχείρηση. 

Ωρα 1 το μεσημέρι, θερμοκρασία άνω των 35 βαθμών, σχετική ταλαιπωρία από τον φιδωτό δρόμο, 12 ευρώ εισιτήριο, «όσο και στην Ολυμπία δηλαδή»: η παρέα ήταν έτοιμη να γκρινιάξει όμως έχασε τα λόγια της όταν από την κορυφή του λόφου είδε τη θέα της αρχαίας Μεσσήνης. 

Αυτό που μου κίνησε την περιέργεια να εξερευνήσω το μικρό, αλλά συμπαθητικό, Αρχαιολογικό Μουσείο της Τήνου ήταν ο διάλογος των αρχαίων εκθεμάτων με τα σύγχρονα έργα του Κωνσταντίνου Παπαμιχαλόπουλου. 

Η «Καθημερινή» εορτάζει φέτος τα 100 χρόνια από την πρώτη έκδοσή της, με ανατυπώσεις ιστορικών φύλλων, εκδηλώσεις, αφιερώματα αλλά και μια πρωτότυπη πρωτοβουλία: καλλιτέχνες που είναι φίλοι της εφημερίδας φιλοτεχνούν αφιλοκερδώς έργα, τα οποία θα παρουσιαστούν σε μια έκθεση που θα γίνει στο τέλος του 2019.