ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ

Γραφειοκρατία, νομικές εκκρεμότητες και αντιδικίες φρενάρουν την αναβίωση νεοκλασικών της Αθήνας.

Μια νέα έκδοση μας ξεναγεί στο παρελθόν ενός από τα πιο ενδιαφέροντα χωριά της Λέσβου μέσα από τις πέτρινες όψεις των κτιρίων του.

Θα μπορούσε να είναι μια τίμια προσπάθεια για εμπορικό ελληνικό σινεμά, αν η «Τελευταία κλήση» δεν μπλεκόταν στην ουρά και στη φιλοδοξία της.

Σε εκείνα τα ρευστά όρια ανάμεσα στον Περισσό και στη Ριζούπολη, σε εκείνο το κομμάτι προς τη λεωφόρο Ηρακλείου, η περιπλάνηση στα στενά θα φέρει εικόνες από μικρά σπίτια και ξεχασμένες γωνιές ανάμεσα σε πολυκατοικίες και βιοτεχνικά κτίρια.

Ενα σωστό κενοτάφιο είναι η οδός Σαμουήλ Καλογήρου, που βγαίνει στην οδό Πειραιώς, ανάμεσα στην Αγίων Ασωμάτων και στην πλατεία Κουμουνδούρου.

Πήγα την περασμένη Κυριακή στο Μουσείο Γουλανδρή στο Παγκράτι να δω την υπέροχη έκθεση «Από τον Μονέ στον Γουόρχολ» και, φεύγοντας, με προβλημάτισε η τύχη που έχει το αυτοκόλλητο που σου δίνουν μαζί με το εισιτήριό σου, για να το κολλήσεις στο πέτο σου.

Για περίπου 10 χρόνια το γλυπτό που όλοι γνωρίζουμε στην πλατεία Βικτωρίας βρισκόταν πάνω στην πλατεία Συντάγματος.

«Ο Σμιλιάν Ράντιτς προκρίνει την ευθραυστότητα. Τα κτίριά του μοιάζουν προσωρινά, ασταθή ή σκόπιμα ανολοκλήρωτα», αναφέρει στο σκεπτικό της η επιτροπή.

Με το φως της νύχτας η πόλη γίνεται πιο ποιητική, ιδίως σε δρόμους με ελάχιστη κίνηση, όπως είναι η οδός Τσακάλωφ πίσω από τον Αγιο Διονύσιο.

Τελευταίο Σαββατοκύριακο της Αποκριάς και εμφανίστηκαν στο Λιστόν μέσα από τα καντούνια της Παλιάς Πόλης της Κέρκυρας.

Η θεατρικότητα που αντανακλά η σειρά των νεοκλασικών ερειπίων της οδού Κορίνης διαχέει μια αίσθηση σχεδόν ψευδαισθητική.

Λίγο πριν από την επίσκεψή τους στην Αθήνα, οι άνθρωποι πίσω από τον Λευκό Πύργο των Αλπεων μιλούν στην «Κ» για τον ψηλότερο τρισδιάστατο πύργο που έχει εκτυπωθεί ποτέ και εξηγούν πώς αυτός δίνει πνοή σε ένα ιστορικό χωριό 12 μόλις κατοίκων.