Η αλήθεια είναι ότι για τους περισσότερους από εμάς, το efood είναι ένα κόκκινο εικονίδιο που μάς λύνει τα χέρια και κάνει τη ζωή μας λίγο πιο εύκολη: ο καφές που θέλουμε, το μεσημεριανό που ζητάμε, ένα σνακ που λαχταρήσαμε, αλλά δεν έχουμε τον χρόνο να το ετοιμάσουμε μόνοι μας. Πίσω από αυτή την ψηφιακή ευκολία, όμως, υπάρχει ένα ζωντανό μελίσσι από ανθρώπους.
Τι είναι άραγε αυτό που τους ενώνει και τους κάνει να φέρουν εις πέρας την καθημερινή δουλειά, αλλά και τις δυσκολίες και «αναποδιές» της καθημερινότητας, με μεγάλη επιτυχία και ακόμη μεγαλύτερη ταχύτητα; Πώς συντονίζονται οι ομάδες -από τις πωλήσεις μέχρι τα logistics- σαν μια καλοκουρδισμένη ορχήστρα;
Όλοι είναι πρωταγωνιστές
«Ξεκινάς και νομίζεις ότι είσαι ο ηθοποιός που ήρθε στην τρίτη σεζόν, ο άκυρος. Εδώ, όμως, σε σε έχουν για πρωταγωνιστή από την πρώτη μέρα. Είναι σαν να έχεις πάει βόλτα έξω και όλοι να θέλουν να σου προσφέρουν μια καρέκλα», λέει η Εύη, senior director, η οποία κλείνει δύο μήνες στην εταιρεία αυτόν τον καιρό. «Ένιωθα σαν να ήρθα σε μια παρέα που είχα καιρό να δω. Με το που ήρθα, τα άτομα που γνώρισα με αγκάλιασαν σαν να με ήξεραν ήδη», συμπληρώνει η Άννα Μαρία, HR Specialst.
Δίπλα τους, ο Αλέξανδρος, Logistics Supply Senior Manager, χαμογελάει. Με οκτώ μήνες στην ομάδα, θεωρείται όπως λέει αυτοσαρκαζόμενος ως «ο παλιός της παρέας». Η δουλειά του είναι το last mile: το delivery, το supply, το να βρίσκει και να εκπαιδεύει τους κατάλληλους διανομείς· ένας κόσμος γεμάτος spreadsheets, tracking και deadlines. Κι όμως, το ξεκίνημά του είχε την ίδια αίσθηση: «Ένιωθα σαν να ανήκα εδώ και να μην είχα έρχει ακόμη. Σαν να είχα κάνει ένα pause και να επέστρεψα».
Η ιεροτελεστία του φαγητού
Σε μια tech εταιρεία που μεγαλώνει με γεωμετρική πρόοδο, οι προκλήσεις είναι καθημερινές και οι ταχύτητες «διαστημικές». Πώς επιβιώνει κανείς, λοιπόν, σε ένα τέτοιο περιβάλλον χωρίς να πάθει άμεσα burn out; Η απάντηση κρύβεται στις μικρές, ανθρώπινες ανάσες. Στο efood, η ώρα του φαγητού και του καφέ δεν είναι απλώς ένα διάλειμμα από την οθόνη· είναι θεσμός. «Yπάρχει η στιγμή που θα σταματήσουμε για καφέ και θα συζητήσουμε τη χθεσινή μέρα – και τι έγινε στη δουλειά, και τι πρέπει να κάνουμε. Είναι κάτι που δεν είχα συνηθίσει να βλέπω σε εταιρείες. Υπάρχει η ώρα του φαγητού, που επίσης είναι ιερή και θα φάμε όλοι μαζί», αναφέρει η Εύη.
Η Άννα Μαρία, από την πλευρά του HR, βλέπει τη μεγάλη εικόνα αυτών των διαλειμμάτων. «Όσο πιεστική και να είναι μια μέρα –γιατί όλο και κάτι θα προκύψει– σαν ομάδα προσπαθούμε πάντα να κάνουμε ένα διάλειμμα, να τρώμε μαζί. Αυτό σου δίνει μεγάλη ανάσα για να καθαρίσεις το μυαλό σου, να συζητήσεις κάτι που σε προβλημάτισε και να συνεχίσεις με άλλο ρυθμό μετά». Η Εύη, πάντως, θυμάται μια ατάκα από την πρώτη της κιόλας μέρα, που αποτυπώνει όλη τη φιλοσοφία της εταιρείας: «Μου είπε μια συνάδελφος: “Πες μου τι ώρα τρως, γιατί εδώ δεν τρώει ποτέ κανείς μόνος”. Έπρεπε να κανονίσουν αν θα είμαι με αυτούς που τρώνε πρώτοι ή με αυτούς που τρώνε τελευταίοι. Θα τη θυμάμαι αυτή τη φράση για πάντα».
Σπάζοντας τον αόρατο τοίχο
Όταν μια εταιρεία ξεπερνά ένα συγκεκριμένο μέγεθος, το συνηθισμένο πρόβλημα είναι ότι το κάθε τμήμα κλείνεται στο δικό του «κουτί». Οι πωλήσεις δεν ξέρουν τι κάνουν οι Logistics, και τα Logistics δεν βλέπουν ποτέ το HR.
Στο efood, ο τρόπος για να σπάσει αυτό το αόρατο τοίχος είναι τα communities, ομάδες από efooders για efooders. Ο Αλέξανδρος το θέτει στην ιδανική του βάση: «Είναι μια τέλεια ευκαιρία για να γνωρίσεις από πολύ νωρίς άτομα που ίσως δεν θα συνεργαστείς μαζί τους στο day-to-day, άρα δεν θα είχες άλλη ευκαιρία να τους μάθεις – ειδικά όσο έρχονται συνεχώς καινούργιοι». Η Εύη, για παράδειγμα, που είναι runner, βρήκε αμέσως την ομάδα της μέσω του Slack. Υπάρχουν groups για μουσικούς, για δρομείς, για ανθρώπους με κοινά χόμπι.
Στο τέλος της ημέρας, αυτό που καταλαβαίνεις μιλώντας με τους ανθρώπους του efood είναι ότι η κουλτούρα δεν είναι κάτι που επιβάλλεται από τα πάνω με εγκυκλίους. Είναι το γεγονός ότι κάποιος θα σου τραβήξει μια καρέκλα την πρώτη μέρα, ότι κανείς δεν θα σε αφήσει να φας μόνος σου το μεσημέρι, και ότι, ακόμα και στο πιο απαιτητικό project, οι «καλές δονήσεις» δεν είναι bonus, αλλά προϋπόθεση.
